Being finds its way through Art.

“A man should hear a little music, read a little poetry, and see a fine picture every day of his life, so that the cares of the world may not obliterate the sense of the beautiful which God has implanted in the human soul.”
— Johann Wolfgang von Goethe

The site, whose architectural conception is shaped, is a musical passage, a musical course, it carries the claim to become a space of education, formation and inner transformation, in a living dialogue with the viewer, urging the latter toward a reconnection (an upper-reconnection) with his most distant self.

The work happens to be multi-faceted, covering all the fields that spring from the core of music: painting, photography (which may be the living proof of the elevated position of the true self, otherwise it would be impossible), cinema, discourse, philosophy, dance, music.
Bach and Haydn, through classical guitar and violoncello, restore another reality, aligned with the musical core that exists within each person — another life within this life that escapes us and tends to become myth, because each individual unfolds within his personal myth, which is assimilated into the common course of humanity toward a future that is its true and ultimate one.

The relations between things and the concepts that bear them enter into a new space. Another space emerges with as its center a transforming, rotating Φ. And through this movement a second world opens, which arrives first in the conceptual space as the true world — for it stands nearer to the real.

In painting, in photography and in art, Homer, Plato and Goethe do not appear as quotations; they are transformed and inscribed into forms. And their only true decoding is their song — a song which, through true art, becomes a passage. Another world is formed out of the events of life, as the dream out of the very events of everyday reality, in order to reveal that another, true life stands at the threshold — for the one who can walk mentally in other spaces.

The space of this website is precisely this other space: a transitive place, made to lead perhaps some, if not all, directly toward themselves.

The works are free from any intervention of artificial intelligence, which has flooded the world with kitsch images — images that imitate technological achievements without carrying within them any creative truth, and for that reason cannot replace art as a vestibule and valid reflection of true life.

“The arts are the salt of the earth; as salt relates to food, so do the arts relate to technology.”
— Johann Wolfgang von Goethe

Technology depends on true art — not the other way around.

Whoever enters this space must enter unarmed — to return to the child he always was, having as his only weapon the imagination that does not compromise.

Then he will perceive that another arrangement of the world, as revealed by true and authentic creation, is nothing other than his own true self.

A self that stands where the reflections of the upper and the lower world meet, at the golden section of his senses — and beyond this impoverished reality.

“In art, the highest is enough.”

“The artist alone sees spirits; but once he has spoken of their appearance, then all see them.”
— Johann Wolfgang von Goethe

Maria Alexea

Το άσμα βρίσκει το πέρασμα (πέρα-άσμα) μέσω της τέχνης.

«Ο άνθρωπος οφείλει κάθε μέρα να ακούει λίγη μουσική, να διαβάζει λίγη ποίηση και να βλέπει μια ωραία εικόνα, ώστε οι μέριμνες του κόσμου να μην αφανίσουν την αίσθηση του ωραίου που ο Θεός έχει εμφυτεύσει στην ανθρώπινη ψυχή.»
— Johann Wolfgang von Goethe

Ο ιστότοπος, του οποίου η αρχιτεκτονική σύλληψη είναι διαμορφωμένη, αποτελεί ένα μουσικό πέρασμα, μια μουσική πορεία, έχει την αξίωση να γίνεται ένας χώρος παιδείας, μορφοποίησης και εσωτερικής μεταμόρφωσης, σε ζωντανό διάλογο με τον θεατή, ωθώντας τον τελευταίο σε μια επανασύνδεση (επι-άνω σύνδεση) με τον απώτερο εαυτό του.

Το έργο τυχαίνει να είναι πολυπρισματικό, καλύπτοντας όλα τα πεδία που αναβλύζουν από τον πυρήνα της μουσικής: ζωγραφική, φωτογραφία (που μπορεί να είναι η ζωντανή απόδειξη της άνω θέσης του αληθινού εαυτού, αλλιώς θα ήταν ανέφικτη), κινηματογράφος, λόγος, φιλοσοφία, χορός, μουσική.
Ο Μπαχ και ο Χάυντεν, μέσα από την κλασική κιθάρα και το βιολοντσέλο, αποκαθιστούν μια άλλη πραγματικότητα, που ευθυγραμμίζεται με τον μουσικό πυρήνα που ενυπάρχει στον καθένα — μια άλλη ζωή εντός αυτού του βίου που μας διαφεύγει και που τείνει να γίνει μύθος, γιατί ο καθένας εκτυλίσσεται μέσα στον προσωπικό του μύθο, που αφομοιώνεται στην κοινή πορεία της ανθρωπότητας προς ένα μέλλον που είναι το αληθινό και απώτερό της.

Οι σχέσεις ανάμεσα στα πράγματα και στις έννοιες που τα φέρουν εισέρχονται σε έναν νέο χώρο. Ένας άλλος χώρος αναδύεται με κέντρο ένα μετασχηματιζόμενο, περιστρεφόμενο Φ. Και μέσα από αυτή την κίνηση ανοίγεται ένας δεύτερος κόσμος, που φθάνει πρώτος στον εννοιακό χώρο ως ο αληθινός κόσμος — διότι βρίσκεται πλησιέστερα προς το πραγματικό.

Στη ζωγραφική, στη φωτογραφία και στην τέχνη, ο Όμηρος, ο Πλάτων και ο Γκαίτε δεν εμφανίζονται ως παραθέματα· μεταπλάθονται και εγγράφονται σε μορφές. Και η μόνη αληθινή αποκωδικοποίησή τους είναι το άσμα τους — ένα άσμα που, μέσα από την αληθινή τέχνη, γίνεται πέρασμα. Ένας άλλος κόσμος συγκροτείται από γεγονότα του βίου, όπως το όνειρο από τα ίδια τα γεγονότα της καθημερινότητας, για να φανερώσει ότι μια άλλη, αληθινή ζωή στέκει στο κατώφλι — για εκείνον που μπορεί να βαδίσει νοερά σε άλλους χώρους.

Ο χώρος αυτής της ιστοσελίδας είναι ακριβώς αυτός ο άλλος χώρος: ένας μεταγωγικός τόπος, φτιαγμένος για να οδηγήσει ίσως κάποιους, αν όχι όλους, απευθείας προς τον εαυτό τους.

Τα έργα είναι απαλλαγμένα από κάθε παρέμβαση τεχνητής νοημοσύνης, η οποία έχει κατακλύσει τον κόσμο με εικόνες κιτς — εικόνες που μιμούνται τεχνολογικά επιτεύγματα χωρίς να φέρουν μέσα τους δημιουργική αλήθεια, και γι’ αυτό δεν μπορούν να υποκαταστήσουν την τέχνη ως προθάλαμο και έγκυρη αντιπροβολή της αληθινής ζωής.

«Οι τέχνες είναι το άλας της γης· όπως το άλας προς την τροφή, έτσι και οι τέχνες προς την τεχνολογία.»
— Johann Wolfgang von Goethe

Η τεχνολογία εξαρτάται από την αληθινή τέχνη — όχι το αντίστροφο.

Όποιος εισέρχεται σε αυτόν τον χώρο οφείλει να εισέλθει άοπλος — να υποκαθίσταται στο παιδί που ήταν πάντοτε, έχοντας μόνο όπλο τη φαντασία που δεν συμβιβάζεται.

Τότε θα αντιληφθεί ότι μια άλλη διάταξη του κόσμου, όπως αποκαλύπτεται από την αληθινή και αυθεντική δημιουργία, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο ίδιος του ο αληθινός εαυτός.

Ένας εαυτός που βρίσκεται εκεί όπου συναντώνται οι αντανακλάσεις του άνω και του κάτω κόσμου, στη χρυσή τομή των αισθήσεών του — και πέρα από αυτή τη φτωχή πραγματικότητα.

«Στην τέχνη, το ύψιστο αρκεί.»

«Ο καλλιτέχνης μόνος βλέπει τα πνεύματα· αλλά αφού μιλήσει για την εμφάνισή τους, τότε όλοι τα βλέπουν.»
— Johann Wolfgang von Goethe

Maria Alexea