…The title of the film itself sets the way, the direction, the inner rhythm of its unfolding. It is not a journey back to the future, but a return from the future — for in the higher reality the future already carries its own past within itself, while our earthly life is only its phase-shifted reflection. In this reversal, art becomes the crossing point of past and future, because it belongs to the realm of the in-between.

In Greek, epistrophē (ἐπιστροφή) names the higher turn of circular motion: a return, a spiraling gesture (Φ) that opens and returns at once — rising and descending like the primal rhythm of creation. Strophē (στροφή) is the choral turn, the circling dance that bears the cosmic breath; epistrophē is that same dance as a spiral, in which the future curves toward the past and encloses it within a greater wave in order to transform it.

Even the name Faust resounds with Greek phōs / faos (φῶς / φαός) — the white light of Ēōs (Ἠώς), the dawn. This light is radiant, ethereal, finer than matter. It begins with the sign Φ, the emblem of brilliance. Facing it stands Θ (thēta), the circle of space with a living center — the choral earth-plane. Θ is the field into which Φ descends: the place of spatiotemporal transfiguration.

Through the center of Θ, Φ enters as a spiral and rises as a helix — at once centrifugal and centripetal: it casts off what is impure and lifts up what is refined. Seen from above, Φ on Θ is a circle; seen from the side, it is a flowing wave, a cosmic spiral.

Ēōs, the dawn, names this light that suffuses the world at every renewal of day. If the medial sigma is removed from Iēsous (Ἰησοῦς), what remains is Ēous (Ἠοῦς) — the genitive of dawn. As though the name “Jesus” bore within it the mystery of the morning light — a golden principle of renewal. Thus the light speaks: “I am the light” — Faos, the light of Eos, daughter of Hyperion.

Latin Aurora carries the same resonance, tied to aroura (“earth, fertile soil”): the colors of dawn are bound to the living ground. Thus the light of Eos — white, ethereal, radiant — unites heaven and earth, fusing and transforming this lower plane.

This light proclaims the beginning of a new era: the future itself descends to reshape the lower reality, which is only the inverted mirror of the higher. In these mirrors, Θ appears as circle and Φ as motion — space receiving time, time inscribing measure in space.

The film is woven with this vision: mirrors, reflections, shadows everywhere — countless forms of mirrored reality. They echo the Φ–Θ spiral and invite the viewer to feel the world’s continual transformation back toward its higher origin…

…Ο ίδιος ο τίτλος της ταινίας «Φάουστ, μια επιστροφή από το μέλλον» καταδεικνύει τον δρόμο, την κατεύθυνση, τον εσωτερικό ρυθμό της κίνησής της. Δεν πρόκειται για ένα ταξίδι πίσω στο μέλλον, αλλά για μια επιστροφή από το μέλλον· διότι στην ανώτερη πραγματικότητα το μέλλον φέρει ήδη μέσα του τη δική του παρελθοντικότητα, ενώ η επίγεια ζωή μας δεν είναι παρά το χρονικά μετατοπισμένο κατοπτρικό του είδωλο. Μέσα σε αυτή την αναστροφή, η αληθινή τέχνη γίνεται το σημείο τομής παρελθόντος και μέλλοντος, επειδή ανήκει στο βασίλειο του ενδιάμεσου.

Στην ελληνική σκέψη, η επιστροφή δηλώνει την ανώτερη στροφή της κυκλικής κίνησης: μια επιστροφή που είναι ταυτόχρονα σπειροειδής κίνηση (Φ), η οποία ανοίγεται και συγχρόνως επιστρέφει στον εαυτό της — ανυψώνεται και κατέρχεται, όπως ο πρωταρχικός ρυθμός της δημιουργίας. Η στροφή (strophē) είναι ο κυκλικός χορός, η ίδια η περιστροφική κίνηση που φέρει την κοσμική αναπνοή· η επιστροφή είναι αυτός ο χορός ως σπείρα, όπου το μέλλον καμπυλώνεται (καμία σχέση αυτό με ψευδοθεωρίες περί καμπυλότητας) προς το παρελθόν και το εσωκλείει σε ένα ευρύτερο κύμα, προκειμένου να το μεταμορφώσει.

Ακόμη και το όνομα Φάουστ αντηχεί το ελληνικό φως / φαός (φως / φαός) — το λευκό φως της Ηούς, της αυγής. Είναι ο Φαέθων που κατέπεσε μαζί με την πτώση του πεδίου σε ένα κύπελλο όπου μαζεύονται τα κατακάθια των άλλων κόσμων, όπως θα πει ο Σωκράτης στον διάλογο «Φαίδων». Πρόκειται για ένα φως ακτινοβόλο, αιθέριο, λευκό. Κατέρχεται με Φ, ως σπειροειδής κίνηση στον χώρο Θ (θήτα), ο κύκλος του χώρου με ζωντανό κέντρο — το χορικό πεδίο της γης. Το Θ είναι το πεδίο μέσα στο οποίο εισέρχεται το Φ: ο τόπος της χωροχρονικής μεταμόρφωσης.

Μέσα από το κέντρο του Θ, το Φ κατέρχεται ως σπείρα και ανέρχεται ως έλικα — ταυτόχρονα φυγόκεντρα και κεντρομόλα: αποβάλλει το ακάθαρτο και ανυψώνει το εξαγνισμένο. Από άνω θέαση, το Φ πάνω στο Θ είναι κύκλος· από πλάγια, ένα κυματοειδές ίχνος, μια κοσμική σπείρα. Η Ηώς, η αυγή, ονομάζει αυτό το φως που διαπερνά τον κόσμο σε κάθε ημερήσια ανανέωση.

Αν αφαιρεθεί το μεσαίο σίγμα από το Ἰησοῦς, προκύπτει το Ἠοῦς — η γενική της Ηούς. Έτσι, το όνομα «Ιησούς» φαίνεται να εμπεριέχει το μυστήριο της αυγής: μια χρυσή αρχή αναγέννησης. Γι’ αυτό και το φως λέγει: «Εγώ ειμι το φως» — Φάος, το φως της Ηούς, θυγατέρας του Υπερίωνα.

Ακόμη και το λατινικό Aurora αντηχεί εδώ, συνδεόμενο με το aroura («γη, εύφορο έδαφος»): τα χρώματα της αυγής προσδένονται στη ζωντανή γη. Έτσι, το φως της Ηούς — λευκό, αιθέριο, ακτινοβόλο — ενώνει το ουράνιο και το γήινο, μεταφέροντας το ένα μέσα στο άλλο και μεταμορφώνοντάς τα.

Αυτό το φως προαναγγέλλει την έλευση ενός νέου αιώνα: το ίδιο το μέλλον κατέρχεται για να μετασχηματίσει την κατώτερη πραγματικότητα, η οποία δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα αντεστραμμένο κάτοπτρο της ανώτερης. Μέσα σε αυτά τα κάτοπτρα, το Θ αποκαλύπτεται ως κύκλος και το Φ ως κίνηση — χώρος που δέχεται τον χρόνο, χρόνος που εγγράφει το μέτρο μέσα στον χώρο.

Η ταινία διαποτίζεται από αυτή την όραση: παντού καθρέφτες, αντανακλάσεις, σκιές — αμέτρητες μορφές μιας κατοπτρικής πραγματικότητας. Επαναλαμβάνουν τον σπειροειδή ρυθμό του Φ και του Θ και προσκαλούν τον θεατή να αισθανθεί τη διαρκή μεταμόρφωση του κόσμου, την επιστροφή του προς την ανώτερη πρωταρχική του πηγή…