«Τὸ Πουλί τῆς Φωτιᾶς, ὁ i-δόλιος Ἑρμῆς καὶ τὸ Πέρασμα τῆς Ἠοῦς»

«Ὁ ἄνθρωπος κερδίζει ὅ,τι χάνει ὁ ποιητής» — Γκαίτε

Ο αληθινός ποιητής, ο αληθινός δημιουργός, δεν είναι εκείνος που επιζητεί το προσωπικό του κέρδος, αλλά εκείνος που επιθυμεί το κέρδος του ανθρώπου. Διασχίζει τον δικό του Γολγοθά για να προσφέρει στον κόσμο κάτι που υπερβαίνει τον ίδιο.

Ίσως από αυτό να αναγνωρίζονται οι αληθινοί δημιουργοί. Όχι απαραιτήτως από το ύψος στο οποίο έχουν ανέλθει ούτε από τη θέση που κατέχουν μέσα σε κλειστά δίκτυα εξουσίας και προβολής, όπου συχνά η ελευθερία παραδίδεται πρώτη στον βωμό της ματαιοδοξίας και της κοινωνικής επιτυχίας.

Το βιβλίο αυτό ακολούθησε μόνο του τον δρόμο του. Εκδόθηκε ανεξάρτητα, έξω από τα κλειστά εκδοτικά κυκλώματα που αποφασίζουν ποιο έργο θα γίνει ορατό και ποιο θα παραμείνει στη σιωπή.

Γιατί η αληθινή έκδοση δεν είναι απλώς έκ-δοση. Είναι επί-δοση: προσφορά, παράδοση και μετάδοση ενός έργου στον κόσμο. Και είναι συγχρόνως ανά-δοση: επιστροφή του δώρου προς τα πάνω, ανάδυση και επάνοδος προς την πηγή από την οποία γεννήθηκε.

Το Πουλί της Φωτιάς, η ζωντανή μεσότης ανάμεσα στους κόσμους, χαιρετά από μακριά έναν κόσμο που ανασχηματίζεται μέσα από την ίδια του την πτώση, για να μπορέσει κάποτε να ξαναβρεί τον αληθινό του εαυτό.

Μεταφυσικό μυθοποιητικό μυθιστόρημα της Μαρίας Αλεξέα

Η ηρωίδα του μυθιστορήματος, χορεύτρια, φωτογράφος και σκηνοθέτις, προσκαλείται να παρουσιάσει το έργο της στο Μουσείο Γκαίτε στη Γερμανία, στο πλαίσιο μιας έκθεσης αφιερωμένης στο ελληνικό όραμα του ποιητή. Αυτό που αρχίζει ως καλλιτεχνικό αφιέρωμα στον Γκαίτε και στην αναζήτησή του για την Ελλάδα του πνεύματος μετατρέπεται σταδιακά στο ορατό πεδίο μιας πολύ ευρύτερης μεταφυσικής δραματουργίας.

Οι φωτογραφίες της σειράς Το Πουλί της Φωτιάς προσελκύουν το ενδιαφέρον ενός δικτύου θεσμών, διαμεσολαβητών και πολιτιστικών παραγόντων, οι οποίοι επιχειρούν να αποσπάσουν το έργο από την πηγή του, να το επανερμηνεύσουν και να το εντάξουν σε νέους μηχανισμούς εικόνας, κύρους και εμπορίου.

Στο κέντρο αυτού του δικτύου αναδύεται η μορφή του Κλεψίφρονος Ερμή: όχι μόνο του αρχαίου αγγελιαφόρου των θεών, αλλά του αρχετύπου της μίμησης, της διαμεσολάβησης, της μεταφοράς, της αντιγραφής και της κυκλοφορίας των εικόνων. Κάθε δημιουργία μπορεί να αποσπαστεί από την αλήθεια που τη γέννησε και να επιστρέψει ως αντίγραφο, ως υποκατάστατο, ως Είδωλο που επιχειρεί να καταλάβει τη θέση της πηγής.

Καθώς η ηρωίδα του μυθιστορήματος βλέπει τις εικόνες και τις κινήσεις της να επανεμφανίζονται αλλοιωμένες μέσα σε ξένες αφηγήσεις, αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι η σύγκρουση δεν αφορά μόνο την καλλιτεχνική ιδιοκτησία. Οι αρχαίοι μύθοι δεν ανήκουν σε ένα νεκρό παρελθόν· εξακολουθούν να δρουν ως ζωντανές οντολογικές δομές μέσα στον σύγχρονο κόσμο.

Η ιστορία της Ελένης, της Νεφέλης και του Ειδώλου επιστρέφει με νέα μορφή. Ανάμεσα στον επίγειο και στον άνω κόσμο εκτείνεται ένα αόρατο πεδίο αντανακλάσεων, μέσα στο οποίο οι πράξεις, οι φόβοι και οι επιθυμίες μιας ύπαρξης μπορούν να μετακινούν τα γεγονότα μιας άλλης. Η φωτογραφία, ο χορός και η καλλιτεχνική δημιουργία μετατρέπονται σε μέσα επικοινωνίας ανάμεσα σε διχασμένα πεδία της πραγματικότητας.

Μια αλληλουχία συμπτώσεων, αποκαλύψεων και συγκρούσεων οδηγεί την ηρωίδα του μυθιστορήματος όλο και βαθύτερα σε έναν μηχανισμό που υπερβαίνει τα όρια της προσωπικής της ιστορίας. Η ορατή διαμάχη γύρω από την πατρότητα και την ιδιοποίηση του έργου της αποκαλύπτεται ως η επίγεια εκδήλωση μιας πολύ αρχαιότερης σύγκρουσης: της μάχης ανάμεσα στη ζωντανή μορφή της Νεφέλης Φ-Ελένης και στο αντίγραφό της, ανάμεσα στην πηγή και στο Είδωλο που επιδιώκει να την αντικαταστήσει.

Στο βάθος του μυστηρίου διαγράφεται το Πέρασμα της Ηούς — ένα επικίνδυνο κατώφλι ανάμεσα στους κόσμους, όπου η μνήμη, η δημιουργία και η αληθινή καταγωγή της ηρωίδας θα τεθούν σε δοκιμασία.

Το Πουλί της Φωτιάς παύει σταδιακά να είναι απλώς μια φωτογραφική εικόνα. Γίνεται μήνυμα, ίχνος και ζωντανός φορέας μιας επιστροφής που έχει ήδη αρχίσει.

The Firebird, the Idolious Hermes and the Passage of Eos

“Humanity gains what the poet loses” — Goethe

The true poet, the true creator, is not the one who seeks personal gain, but the one who seeks what may be gained for the human being. The creator passes through a private Golgotha in order to offer the world something greater than the self.

Perhaps this is how true creators may be recognised: not necessarily by the heights they have reached, nor by the positions they occupy within closed circles of power and visibility, where freedom is often the first thing sacrificed to vanity and social success.

This book has travelled its path alone. It was published independently, outside the closed publishing networks that determine which work will be made visible and which will remain in silence.

For true publication is not merely publication. In Greek, ékdosi, publication, opens into epídosi: an offering, a giving-over and a transmission of the work to the world. It also becomes anádosi: a giving-back, an emergence and a return towards the source from which the work was born.

The Firebird, the living middle between worlds, greets from afar a world that is being reshaped through its own fall, so that it may one day rediscover its true self.

A metaphysical mythopoetic novel by Maria Alexea

The heroine of the novel, a dancer, photographer and filmmaker, is invited to present her work at the Goethe Museum in Germany as part of an exhibition devoted to the poet’s Greek vision. What begins as an artistic homage to Goethe and his search for the Greece of the spirit gradually becomes the visible field of a far greater metaphysical drama.

The photographs from the series The Firebird attract the attention of a network of institutions, intermediaries and cultural agents who attempt to separate the work from its source, reinterpret it and incorporate it into new mechanisms of image, prestige and commerce.

At the centre of this network emerges the figure of Hermes the Thief: not merely the ancient messenger of the gods, but the archetype of imitation, mediation, transmission, copying and the circulation of images. Every creation can be severed from the truth that brought it into being and return as a copy, a substitute, an Eidolon seeking to occupy the place of the source.

As the heroine of the novel watches her images and movements reappear in distorted form within the narratives of others, she begins to understand that the conflict extends far beyond the question of artistic ownership. The ancient myths do not belong to a dead past; they continue to operate as living ontological structures within the contemporary world.

The story of Helen, Nephele and the Eidolon returns in a new form. Between the earthly world and the upper world lies an invisible field of reflections, within which the actions, fears and desires of one being can displace the events of another. Photography, dance and artistic creation become forms of communication between divided fields of reality.

A succession of coincidences, revelations and conflicts leads the heroine of the novel ever deeper into a mechanism that exceeds the boundaries of her personal history. The visible dispute over the authorship and appropriation of her work is revealed as the earthly manifestation of a far older conflict: the struggle between the living form of Nephele Φ-Helen and her copy, between the source and the Eidolon that seeks to replace her.

At the heart of the mystery, the Passage of Eos begins to emerge — a dangerous threshold between worlds, where the heroine’s memory, creation and true origin will be put to the test.

The Firebird gradually ceases to be merely a photographic image. It becomes a message, a trace and the living bearer of a return that has already begun.