Το Μυστήριο του 17 — Απόσπασμα από «Ο Χορός της Δικαιοσύνης Φ»
注記：本テキストは、私の著書『正義の舞踏 ― Φ（Ο Χορός της Δικαιοσύνης ― Φ）』からの抜粋です。
👉 https://mariaalexea.com/books/
ΕΛΛΗΝΙΚΑ
Το παρόν κείμενο αποτελεί απόσπασμα από το βιβλίο μου Ο Χορός της Δικαιοσύνης — Φ.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Πλάτωνας είπε πως απαίδευτος είναι ο αχόρευτος, όπως επίσης και το «ουδείς αγεωμέτρητος τον οίκον εισίτω». Είναι δυστυχώς δύσκολο να εννοήσει κανείς τον Πλάτωνα, όπως και τον ελληνικό λόγο, χωρίς γεωμετρία και μαθηματικά, και πολύ περισσότερο να τον ζήσει εκτός του ζωντανού χορού.
Το 17, που έχει γίνει σύμβολο στις μέρες μας, έχει πολύ βαθύτερο νόημα από αυτό που φαίνεται. Εδώ, στο απόσπασμα από το βιβλίο, δίνω επιγραμματικά μια ιδέα για το σημαίνον του 17.
Στην καρδιά αυτού του νόμου βρίσκεται ο αριθμός· ο Πλάτων, στην Επινομίς (991b–c), μιλά για μία ταλάντωση μεταξύ του δώδεκα (12) και του έξι (6), διαμεσολαβούμενη από το οκτώ (8) και το εννέα (9). Η ένωσή τους δίνει δεκαεπτά (17) — τον κρυμμένο ρυθμό του δακτυλικού εξαμέτρου, την κατάληξη του Συρτού χορού (Συρτός): εννέα (9) βήματα δεξιά, οκτώ (8) αριστερά· η παλινδρομική ταλάντωση των διδύμων εαυτών ενσαρκωμένη σε κίνηση.
Στον ομηρικό χρόνο, ο χορός έδενε τη λέξη στο βηματισμό· στις χορωδίες του Bach, ο ρυθμός γεννά την αρμονία με την ίδια αρχιτεκτονική.
Έτσι το τέλος γίνεται αρχή — κάθε τέλος μία επιστροφή που είναι ταυτόχρονα και ανανέωση. Το σώμα προχωρεί οκτώ (8) βήματα, κυκλώνει εννέα (9), και στο διάκενο των δεκαεπτά (17) επαναβρίσκει την τονική της οκτάβας.
Οι Μούσες εμφανίζονται εδώ ως μεσότητες μεταξύ του άνω και του κάτω· μετατρέπουν τον ρυθμό σε ανάμνηση, την αναλογία σε φανέρωση. Η Χορεία γίνεται η ιερή αφορμή — αναγραμματικό δίδυμο της μορφής — αποκαλύπτοντας την αντεστραμμένη κατοπτρική σχέση φαινομένου και όντος.
Αυτή η μεταστροφή διέπεται από τον τελεστή Φ–Θ. Το Θ (θήτα) ορίζει το οριζόντιο πεδίο — το χορικό πεδίο — ενώ το Φ (φι) είναι ο χρόνος ως έλικα που αναδύεται μέσα του. Άνωθεν, η έλικα Φ στρέφεται επί του κύκλου επάνω στο κέντρο του Θ, σχηματίζοντας κυματοειδή κίνηση — ρυθμό.
Έτσι το σημασιολογικό σύμπλεγμα θάνατος / θεός / θεωμαι δηλώνει το πεδίο του αληθινού και υψηλού κόσμου, ενώ η φθορά και ο φθόγγος δείχνουν πώς το Φ δρα επί του Θ: ο χρόνος μεταμορφώνει τον χώρο σε μετρημένη τάξη κινήσεων.
Μέσα σ’ αυτόν τον νόμο, το προκείμενο γίνεται μορφή, ο χρόνος γίνεται μέτρο, και το μέτρο — ως ρυθμός και αρμονία — οδηγεί προς την ανάμνηση, την άνω μνήμη.
Η Χορεία δεν είναι διακόσμηση· ΕΙΝΑΙ ΟΝΤΟΛΟΓΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ — η επανένωση του διπλού εαυτού μέσα στον χρόνο, η γέφυρα της μνήμης ανάμεσα στο ορατό και το αόρατο. Να χορεύεις σημαίνει να θυμάσαι, να γεφυρώνεις τη ρήξη, να επανενώνεις ό,τι έχει διασπαστεί.
Μέσα στον κύκλο των Μουσών, ο άνθρωπος θυμάται τη μορφή του και επιστρέφει στην αρμονία του κόσμου.
Οι φωτογραφίες μου είναι ζωντανή αναπαράσταση του μεταιχμίου του δεκαεπτά (17) — χωροταξικά, επειδή ο χορός εκτυλίσσεται πάνω σε οριακούς γκρεμούς, και χρονικά, επειδή ενώ το σώμα κινείται προς το μέλλον, το κεφάλι ατενίζει το παρελθόν, που κερδίζεται μέσα στη ζωντανή κίνηση του Φ.
Ο προσαγωγέας — η έβδομη (7) βαθμίδα — οδηγεί στην τονική της οκτάβας (7 + 1 = 8), αλλά σε ένα διευρυμένο πεδίο, διά φυγοκέντρησης. Γι’ αυτό και η φούγκα του Bach λέγεται «φυγή»· αποτυπώνει μουσικά αυτή τη φυγόκεντρη έκπτυξη του ρυθμού στον χώρο.
Μαρία Αλεξέα
日本語
注記
本テキストは、私の著書
『正義の舞踏 ― Φ Ο Χορός της Δικαιοσύνης ― Φ）』
からの抜粋です。
第V部 — 十七（17）の秘儀と真の自己
この法則の中心には、
ἀριθμός（数）がある。
『エピノミス』991b–c において
プラトンは語る。
──
十二（12）と六（6）のあいだに
揺れ動くリズムがあり、
それは八（8）と九（9）によって
媒介される。
そして両者の結びつきは
十七（17）となる。
──
この十七（17）は、
古いダンスの中に
隠された「尺度」であり、
ダクチュロス六歩格の
深層に潜む拍動、
そして Συρτός（シルトス）の
カデンツであった。
右へ九歩、
左へ八歩──
この揺れは
二重の自己の
パリンドロミー（往還）
そのものであり、
人間の運動の奥で
脈打つ
古代のリズムであった。
ホメロスの時代、
コロスは音節を
足どりとして踊り、
言葉は
身体の運動そのもの
であった。
バッハのコラールにおいても、
ハーモニーは
同じ建築的秩序のうちで
リズムから立ち上がる。
終わり(τέλος）は、
始まり ἀρχή）となる。
あらゆる終点は、
帰還と新生へ
開かれていた。
身体は八歩進み、
九歩旋回し、
十七の分割のうちに
オクターヴの主音が
姿を現す。
ここで
Μοῦσαι（ムーサたち）は、
高次と低次をつなぐ
μεσότητες（媒介者）として
立ち現れる。
彼女たちは、
リズムを記憶へ、
プロポーションを啓示へと
変える。
Χορεία は、
聖なる ἀφορμή（初動）であり、
これは μορφή（形態）と
アナグラムの双子をなす。
可視のものと真実のものは、
互いを
逆向きに映し合う鏡であり、
隠れた衝動は
形となって現れ、
形はふたたび
衝動を呼び起こす。
これらすべては
Φ–Θ オペレーターによって
統御されていた。
Θ（Theta）は
水平面──
χορικὸν πεδίον（コロスの場）
を示し、
Φ（phi）は、
その上を立ち上がる
ヘリックス（螺旋）の
時間である。
上から見れば、
螺旋は Θ の上に
円（κύκλος）を描き、
横から見れば
波（κύμα）となり、
それが
ῥυθμός（リズム）の
本質であった。
θάνατος（死）、
θεός（神）、
θεῶμαι（見つめる）──
これらの語群は、
水平面における
さまざまな状態を示す。
一方、
φθορά（変壊）と
φθόγγος（音）は、
Φ が Θ を通して
働くさまを
明らかにする。
時間が空間を形づくり、
それを尺度と
秩序として
定めるのである。
この法則のうちで、
与えられたものは
形態となり、
時間は
その形態に
「意味の幅」を与え、
尺度はやがて
記憶となる。
Χορεία とは、
装飾でも比喩でもなく、
存在論的な
根源の法であった。
それは、
時間のうちで
二重の自己を
ふたたび結び合わせ、
可視と不可視とのあいだに
記憶の橋を
架ける。
踊るとは、
思い出すことであり、
健忘の裂け目を癒し、
分かたれたものを
新たに結び合わせる
行為であった。
ムーサたちの円環の中で、
人間は
自らの形を思い出し、
再び、
コスモスの調和へと
帰っていくのである。
Maria Alexea
👉 https://mariaalexea.com/books/
ΕΛΛΗΝΙΚΑ
Το παρόν κείμενο αποτελεί απόσπασμα από το βιβλίο μου Ο Χορός της Δικαιοσύνης — Φ.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Πλάτωνας είπε πως απαίδευτος είναι ο αχόρευτος, όπως επίσης και το «ουδείς αγεωμέτρητος τον οίκον εισίτω». Είναι δυστυχώς δύσκολο να εννοήσει κανείς τον Πλάτωνα, όπως και τον ελληνικό λόγο, χωρίς γεωμετρία και μαθηματικά, και πολύ περισσότερο να τον ζήσει εκτός του ζωντανού χορού.
Το 17, που έχει γίνει σύμβολο στις μέρες μας, έχει πολύ βαθύτερο νόημα από αυτό που φαίνεται. Εδώ, στο απόσπασμα από το βιβλίο, δίνω επιγραμματικά μια ιδέα για το σημαίνον του 17.
Στην καρδιά αυτού του νόμου βρίσκεται ο αριθμός (αριθμός)· ο Πλάτων, στην Επινομίς (991b–c), μιλά για μία ταλάντωση μεταξύ του δώδεκα (12) και του έξι (6), διαμεσολαβούμενη από το οκτώ (8) και το εννέα (9). Η ένωσή τους δίνει δεκαεπτά (17) — τον κρυμμένο ρυθμό του δακτυλικού εξαμέτρου, την κατάληξη του Συρτού χορού (Συρτός): εννέα (9) βήματα δεξιά, οκτώ (8) αριστερά· η παλινδρομική ταλάντωση των διδύμων εαυτών ενσαρκωμένη σε κίνηση.
Στον ομηρικό χρόνο, ο χορός έδενε τη λέξη στο βηματισμό· στις χορωδίες του Bach, ο ρυθμός γεννά την αρμονία με την ίδια αρχιτεκτονική.
Έτσι το τέλος γίνεται αρχή — κάθε τέλος μία επιστροφή που είναι ταυτόχρονα και ανανέωση. Το σώμα προχωρεί οκτώ (8) βήματα, κυκλώνει εννέα (9), και στο διάκενο των δεκαεπτά (17) επαναβρίσκει την τονική της οκτάβας.
Οι Μούσες εμφανίζονται εδώ ως μεσότητες μεταξύ του άνω και του κάτω· μετατρέπουν τον ρυθμό σε ανάμνηση, την αναλογία σε φανέρωση. Η Χορεία γίνεται η ιερή αφορμή — αναγραμματικό δίδυμο της μορφής — αποκαλύπτοντας την αντεστραμμένη κατοπτρική σχέση φαινομένου και όντος.
Αυτή η μεταστροφή διέπεται από τον τελεστή Φ–Θ. Το Θ (θήτα) ορίζει το οριζόντιο πεδίο — το χορικό πεδίο — ενώ το Φ (φι) είναι ο χρόνος ως έλικα που αναδύεται μέσα του. Άνωθεν, η έλικα Φ στρέφεται επί του κύκλου επάνω στο κέντρο του Θ, σχηματίζοντας κυματοειδή κίνηση — ρυθμό.
Έτσι το σημασιολογικό σύμπλεγμα θάνατος / θεός / θεωμαι δηλώνει το πεδίο του αληθινού και υψηλού κόσμου, ενώ η φθορά και ο φθόγγος δείχνουν πώς το Φ δρα επί του Θ: ο χρόνος μεταμορφώνει τον χώρο σε μετρημένη τάξη κινήσεων.
Μέσα σ’ αυτόν τον νόμο, το προκείμενο γίνεται μορφή, ο χρόνος γίνεται μέτρο, και το μέτρο — ως ρυθμός και αρμονία — οδηγεί προς την ανάμνηση, την άνω μνήμη.
Η Χορεία δεν είναι διακόσμηση· ΕΙΝΑΙ ΟΝΤΟΛΟΓΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ — η επανένωση του διπλού εαυτού μέσα στον χρόνο, η γέφυρα της μνήμης ανάμεσα στο ορατό και το αόρατο. Να χορεύεις σημαίνει να θυμάσαι, να γεφυρώνεις τη ρήξη, να επανενώνεις ό,τι έχει διασπαστεί.
Μέσα στον κύκλο των Μουσών, ο άνθρωπος θυμάται τη μορφή του και επιστρέφει στην αρμονία του κόσμου.
Οι φωτογραφίες μου είναι ζωντανή αναπαράσταση του μεταιχμίου του δεκαεπτά (17) — χωροταξικά, επειδή ο χορός εκτυλίσσεται πάνω σε οριακούς γκρεμούς, και χρονικά, επειδή ενώ το σώμα κινείται προς το μέλλον, το κεφάλι ατενίζει το παρελθόν, που κερδίζεται μέσα στη ζωντανή κίνηση του Φ.
Ο προσαγωγέας — η έβδομη (7) βαθμίδα — οδηγεί στην τονική της οκτάβας (7 + 1 = 8), αλλά σε ένα διευρυμένο πεδίο, διά φυγοκέντρησης. Γι’ αυτό και η φούγκα του Bach λέγεται «φυγή»· αποτυπώνει μουσικά αυτή τη φυγόκεντρη έκπτυξη του ρυθμού στον χώρο.
Μαρία Αλεξέα
日本語
注記
本テキストは、私の著書
『正義の舞踏 ― Φ（Ο Χορός της Δικαιοσύνης ― Φ）』
からの抜粋です。
第V部 — 十七（17）の秘儀と真の自己
この法則の中心には、
ἀριθμός（数）がある。
『エピノミス』991b–c において
プラトンは語る。
──
十二（12）と六（6）のあいだに
揺れ動くリズムがあり、
それは八（8）と九（9）によって
媒介される。
そして両者の結びつきは
十七（17）となる。
──
この十七（17）は、古いダンスの中に隠された「尺度」であり、
ダクチュロス六歩格の深層に潜む拍動、そして Συρτός（シルトス）のカデンツであった。
右へ九歩、左へ八歩──
この揺れは二重の自己のパリンドロミー（往還）そのものであり、人間の運動の奥で脈打つ古代のリズムであった。
ホメロスの時代、コロスは音節を足どりとして踊り、言葉は身体の運動そのものであった。
バッハのコラールにおいても、ハーモニーは同じ建築的秩序のうちでリズムから立ち上がる。
終わり（τέλος）は、始まり（ἀρχή）となる。
あらゆる終点は、帰還と新生へ開かれていた。
身体は八歩進み、九歩旋回し、十七の分割のうちにオクターヴの主音が姿を現す。
ここで Μοῦσαι（ムーサたち）は、高次と低次をつなぐ μεσότητες（媒介者）として立ち現れる。
彼女たちは、リズムを記憶へ、プロポーションを啓示へと変える。
Χορεία は、聖なる ἀφορμή（初動）であり、これは μορφή（形態）とアナグラムの双子をなす。
可視のものと真実のものは、互いを逆向きに映し合う鏡であり、隠れた衝動は形となって現れ、形はふたたび衝動を呼び起こす。
これらすべては Φ–Θ オペレーターによって統御されていた。
Θ（Theta）は水平面──χορικὸν πεδίον（コロスの場）を示し、Φ（phi）はその上を立ち上がるヘリックス（螺旋）の時間である。
上から見れば螺旋は Θ の上に円（κύκλος）を描き、横から見れば波（κύμα）となり、それが ῥυθμός（リズム）の本質であった。
θάνατος（死）、θεός（神）、θεῶμαι（見つめる）──これらの語群は水平面におけるさまざまな状態を示す。
一方、φθορά（変壊）と φθόγγος（音）は、Φ が Θ を通して働くさまを明らかにする。時間が空間を形づくり、それを尺度と秩序として定めるのである。
この法則のうちで、与えられたものは形態となり、時間はその形態に「意味の幅」を与え、尺度はやがて記憶となる。
Χορεία とは、装飾でも比喩でもなく、存在論的な根源の法であった。
踊るとは思い出すことであり、健忘の裂け目を癒し、分かたれたものを新たに結び合わせる行為であった。
ムーサたちの円環の中で、人間は自らの形を思い出し、再び、コスモスの調和へと帰っていくのである。
Maria Alexea
Loading comments…