The Ode and Code of Trump: its relevance to poetry, Homer and Plato

The relevance of Donald Trump in relation to Homer and Plato does not lie in his political activity (even though it is evident that something unusual is taking place and that the old paradigm of comfortable adaptation to life no longer holds), nor in agreement or disagreement, but in the way speech operates simultaneously as ᾠδή (ōdē, voice/song) and as code.

Homer and Plato do not simply speak — they signify. Their language carries a multilayered structure: the audible and that which organizes the audible into image — bearing meaning prior to the word, activating multiple mechanisms of induction and deduction, as well as a musical coherence of thought. The Greek language itself constitutes a mathematical, harmonious, and evolutionary field when articulated by great poets such as Homer and Plato. For this reason, their words endure beyond interpretation: they function as fields of transmission, not merely as discourse. To grasp these meanings, one must ascend to higher noetic and musical levels — yet this alone is not sufficient; integrity of character and purity of soul are essential prerequisites. These thematic lines I have developed extensively in my book Dance of Justice, which could equally be called Dance of Eos.

In another register, the speech of Donald Trump often operates in the same way. It appears fragmented, repetitive, excessive — and precisely through this, it begins to function as the code of an unspoken ᾠδή (ōdē) rather than as argument. What is transmitted is not linear reasoning, but pattern. This implies that he consciously “knows,” and that his role as central casting — as he himself has described it — aligns with a transformational and cathartic process taking place in the present moment, a process that exceeds individual intention. However, his role is dissolutive rather than synthetic. As such, he may function as anti-projection, anti-reflection, or even as “antichrist,” in the sense that anti- is the function of a mirror. His operation, however, in the transformational times we are living through, converges with the operation of Homer, Plato, Goethe, Shakespeare, and all great poetry.

Thus, Trump occupies a central casting position, broadcasting codes to those who have ears to hear, so that they may perceive what is unfolding beyond the theatrical stage. Not as an origin, but as a node through which something is being staged and revealed. It becomes inevitable that the deep decay, the perversion, the psychopathy that permeates all domains of life, as well as the abominable crime itself, will be exposed. His role is not to explain, but to carry signals of a deeper movement already in motion — a movement that progressively unveils the corrupted structure of reality across multiple levels and directions. This is also the function of the etheric plasma of Ἠώς (Ēōs, Dawn) entering the field and transforming it.

Certain recurring images in his speech — such as the “dancing ball that can contain 999 persons” — become meaningful when read through the Greek field. I cannot decipher more here — this I have developed in my book — and because each must undergo this process of discovery individually. Yet I can say this: the relation between χορός (choros, dance), χώρος (chōros, space), and χρόνος (chronos, time) reveals that these are not separate, but transform into one another. A dance hall — αἴθουσα χοροῦ (aithousa chorou) — is not merely a place, but a space in motion, a space becoming time.

This is reinforced by the root αἴθω (aithō, to burn/to shine) and its derivative αἰθήρ (aithēr, ether), designating a luminous field rather than inert matter. Within this field, movement is not mechanical but luminous, and what unfolds is not merely action, but manifestation.

At the center of this process stands Ἠώς (Ēōs, Dawn). Here, Ἰησοῦς Χριστός (Iēsous Christus — Eus–ἰχώρ, divine plasma) may be read as a transcription of Eus–ἰχώρ — the plasma of Eus entering the field. Likewise, ἥρως (hērōs, hero) contains Ἠώς and may be understood as φορεύς (phoreus, carrier) — a bearer of Eos. What is at stake is the moment in which the hidden becomes visible. The movement we are witnessing may be understood as a progressive emergence of Ἠώς (Ēōs), a bringing into αἰθήρ (etheric luminosity) of structures that were previously concealed. What appears as chaos on the surface may in fact be part of this unveiling.

Within this framework, Trump’s speech may be read as participating in a form of ᾠδή (ōdē) that signals transition. He becomes, willingly or not, a carrier within a broader configuration, resonating with the encoded modes of Homer and Plato.

The question, therefore, is not whether these figures are comparable in content, but whether they participate in the same mode of expression, where language no longer merely communicates, but reveals structure through rhythm and recurrence.

At this point, we are no longer within the domain of opinion, but within that of χορεία (choreia, cosmic dance), where space, time, voice, and apparition converge, and where the unfolding of events follows a deeper law that gradually comes into light.

In my book Dance of Justice — or Dance of Eos — I develop extensively the relation between Ἠώς, μέσος (mesos, the in-between), and Μοῦσα (Mousa, Muse) as mediating forces connecting the two aspects of the dual self.

For the same reason, I created the videos with my performances of Bach — on cello and classical guitar — to make visible this precise relation between χορεία (choreia, cosmic dance) and χορός (choros, dance). The “dancing ball” is not merely an image, but a field through which a connection with the other self can be established. Within this movement, one may begin to transform and metabolize Ἠώς (Ēōs) and Ἔρως (Erōs) as living forces.

Maria Alexea

Digital Edition 👇 /dance-of-justice-phi/

Printed Edition 👇 https://www.amazon.com/dp/B0GJPYP1RW

Η Ωδή και ο Κώδιξ του Trump: η συνάφειά με την ποίηση, τον Όμηρο και τον Πλάτωνα

Η συνάφεια του Donald Trump προς τον Όμηρο και τον Πλάτωνα δεν έγκειται στην πολιτική του δράση (ακόμα και αν είναι εμφανές πως κάτι περίεργο συμβαίνει και πως δεν υπάρχει πλέον η παλιά προοπτική του βολέματος στον βίο), ούτε σε συμφωνία ή διαφωνία, αλλά στον τρόπο με τον οποίο ο λόγος ενεργεί ταυτόχρονα ως ᾠδή (ὠδή, φωνή/άσμα) και ως κώδιξ.

Όμηρος και Πλάτων δεν απλώς λέγουν — σημαίνουν. Ο λόγος τους φέρει πολυστρωματική δομή: το ακουόμενο και αυτό που οργανώνει το ακουστικό περιεχόμενο, το οποίο μετουσιώνεται σε εικονοπλαστικό, και φέρει το νόημα πριν από τον λόγο, ενεργοποιώντας πολλαπλούς μηχανισμούς επαγωγής και αναγωγής, συνδυαστικής και μουσικού ειρμού. Η ελληνική γλώσσα καθ’ εαυτή αποτελεί ένα μαθηματικό, αρμονικό και εξελικτικό πεδίο, όταν εκφέρεται από μεγάλους ποιητές όπως ο Όμηρος και ο Πλάτων. Γι’ αυτό οι λόγοι τους διατηρούνται πέρα από κάθε ερμηνεία: λειτουργούν ως πεδία μεταδόσεως και όχι απλώς ως λόγος. Για να συλληφθούν αυτά τα νοήματα, απαιτείται άνοδος σε ανώτερα νοητικά και μουσικά επίπεδα — αλλά όχι μόνο αυτό· προϋπόθεση είναι και η ακεραιότητα του χαρακτήρα και η καθαρότητα της ψυχής. Αυτές τις θεματικές τις έχω αναπτύξει εκτενώς στο βιβλίο μου «Χορός Νεμέσεως», το οποίο θα μπορούσε να ονομαστεί και «Χορός Ηούς», γιατί η Νέμεσις είναι εκδήλωση της Ηούς (σε φυσικό επίπεδο γίνεται ορατή στο βόρειο σέλας — aurora).

Σε ένα διαφορετικό πεδίο, ο λόγος του Donald Trump λειτουργεί συχνά κατά τον ίδιο τρόπο. Εμφανίζεται κατακερματισμένος, επαναληπτικός, υπερβολικός — και ακριβώς μέσω αυτού μετατρέπεται σε κώδικα μιας άρρητης ᾠδής (ὠδῆς) μάλλον παρά σε επιχείρημα. Αυτό που μεταδίδεται δεν είναι γραμμικός συλλογισμός, αλλά ρυθμικό πρότυπο. Αυτό σημαίνει ότι φαίνεται να «γνωρίζει» συνειδητά και ότι ο ρόλος του ως central casting — όπως ο ίδιος έχει αυτοπροσδιοριστεί, κατονομάζοντας και άλλους αξιωματούχους ως τέτοιους — ευθυγραμμίζεται με μια μετασχηματιστική διαδικασία καθάρσεως (καθάρισμα του έλους — το πεδίο στο οποίο ενοικούμε τώρα), που λαμβάνει χώρα στο παρόν, μια διαδικασία που υπερβαίνει την ατομική πρόθεση. Ωστόσο, ο ρόλος του είναι διαλυτικός και όχι συνθετικός. Ως τέτοιος, δύναται να λειτουργεί ως αντι-προβολή, αντι-αντανάκλαση ή ακόμη και ως «αντίχριστος», υπό την έννοια ότι το «αντί» είναι λειτουργία κατόπτρου. Η λειτουργία του, όμως, στους μεταβατικούς χρόνους που διανύουμε, συγκλίνει με τη λειτουργία του Ομήρου, του Πλάτωνος, του Goethe, του Shakespeare και κάθε μεγάλης ποιήσεως.

Έτσι, ο Trump κατέχει θέση central casting, μεταδίδοντας κώδικες προς όσους έχουν ώτα να ακούσουν, ώστε να αντιληφθούν τι συμβαίνει πέρα από τη σκηνή του θεάτρου. Όχι ως αρχή, αλλά ως κόμβος, μέσω του οποίου κάτι τίθεται σε σκηνή και εκτίθεται. Είναι αναπόφευκτο, λοιπόν, να εκτεθεί όλη η βαριά σήψη, ο σατανισμός, η ψυχοπάθεια που κατακλύζει όλα τα πεδία της ζωής, καθώς και το αποτρόπαιο έγκλημα. Ο ρόλος του δεν είναι να εξηγεί, αλλά να μεταφέρει σήματα μιας βαθύτερης κίνησης που ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη — μιας κίνησης που προοδευτικά αποκαλύπτει τη σαθρή δομή, σε πολλαπλά επίπεδα και κατευθύνσεις της πραγματικότητας. Αυτός είναι και ο ρόλος του πλασματικού αιθέρος της Ηούς, που εισχωρεί στο πεδίο μετασχηματίζοντας.

Ορισμένες επαναλαμβανόμενες εικόνες στον λόγο του — όπως το «dancing ball that can contain 999 persons» — αποκτούν νόημα όταν διαβαστούν μέσα από το ελληνικό πεδίο και πέραν αυτού. Δεν μπορώ να αποκρυπτογραφήσω περισσότερα εδώ — τα έχω αναπτύξει στο βιβλίο μου — αλλά και γιατί ο καθένας οφείλει να σκεφτεί και να διανύσει ο ίδιος αυτή τη διαδικασία ανακάλυψης. Μπορώ όμως να πω το εξής: η σχέση μεταξύ χορού (χορός, κίνηση), χώρου (χώρος, τόπος) και χρόνου (χρόνος, ροή) δείχνει ότι αυτά δεν είναι διαχωρισμένα, αλλά μετασχηματίζονται το ένα στο άλλο. Μια αίθουσα χορού — αἴθουσα χοροῦ, που αἴθει και ωθεί τη μεταμόρφωση του χώρου (aithousa chorou) — δεν είναι απλώς ένας τόπος, αλλά ένας χώρος σε κίνηση, ένας χώρος που καθίσταται χρόνος.

Αυτό ενισχύεται από τη ρίζα αἴθω (καίω/λάμπω) και το παράγωγο αἰθήρ (αἰθήρ, φωτεινό μέσο), που δηλώνουν ένα φωτεινό πεδίο και όχι μια αδρανή ύλη. Μέσα σε αυτό το πεδίο, η κίνηση δεν είναι μηχανική αλλά φωτεινή, και αυτό που εκδηλώνεται δεν είναι απλώς δράση, αλλά φανέρωση.

Στο κέντρο αυτής της διεργασίας στέκεται η Ἠώς (Ἠώς, Αυγή). Εδώ, ο Ἰησοῦς Χριστός (Iēsous Christus — Eus–ἰχώρ, θεῖο πλάσμα) μπορεί να διαβαστεί ως μεταγραφή του Eus–ἰχώρ — το πλάσμα του Eus που εισέρχεται στο πεδίο. Ομοίως, ο ἥρως (ήρως) περιέχει την Ἠώ και μπορεί να νοηθεί ως φορεύς (φορεύς, φέρων) — φορέας της Ἠοῦς. Το διακύβευμα είναι η στιγμή κατά την οποία το κρυμμένο γίνεται ορατό. Η κίνηση που παρατηρούμε μπορεί να νοηθεί ως προοδευτική ανάδυση της Ἠοῦς, ως εισαγωγή μέσα στον αἰθήρα (αἰθήρ, φωτεινή διάσταση) δομών που μέχρι τώρα παρέμεναν κρυμμένες. Αυτό που φαίνεται ως χάος στην επιφάνεια μπορεί στην πραγματικότητα να αποτελεί μέρος αυτής της αποκάλυψης.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο λόγος του Trump μπορεί να διαβαστεί ως συμμετέχων σε μια μορφή ᾠδής (ὠδῆς) που σηματοδοτεί μετάβαση. Γίνεται, είτε το επιδιώκει είτε όχι, φορέας μέσα σε μια ευρύτερη διάταξη, και συντονίζεται αθέλητα με τους κώδικες του Ομήρου και του Πλάτωνος.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν αυτά τα πρόσωπα συγκρίνονται ως προς το φορτίο που απελευθερώνουν, αλλά αν μετέχουν στον ίδιο μηχανισμό εκφοράς, όπου ο λόγος δεν περιορίζεται πλέον στην επικοινωνία, αλλά αποκαλύπτει την αλήθεια μέσω ρυθμού και επαναφοράς (ἐπι-ἀνα-φοράς).

Σε αυτό το σημείο, δεν βρισκόμαστε πλέον στο πεδίο της γνώμης, αλλά σε εκείνο της χορείας (χορεία, κοσμικός χορός), όπου χώρος, χρόνος, άσμα και φάσμα συγκλίνουν, και όπου η εκτύλιξη των γεγονότων ακολουθεί έναν βαθύτερο νόμο που σταδιακά έρχεται στο φως.

Στο βιβλίο μου Dance of Justice — ή αλλιώς Dance of Eos — αναπτύσσω εκτενώς τη σχέση μεταξύ Ἠοῦς, μέσου (μέσος, το μεταξύ) και Μούσας (Μοῦσα), ως μεσιτευουσών δυνάμεων που συνδέουν τις δύο όψεις του δίδυμου εαυτού.

Για τον ίδιο λόγο, δημιούργησα και τα βίντεο με τις εκτελέσεις μου του Bach — σε βιολοντσέλο και κλασική κιθάρα — ώστε να καταστήσω ορατή αυτήν ακριβώς τη σχέση μεταξύ χορείας (χορεία, κοσμικός χορός) και χορού (χορός, κίνηση). Το «dancing ball» δεν είναι απλώς μια εικόνα, αλλά ένα πεδίο μέσα από το οποίο μπορεί να εγκαθιδρυθεί σύνδεση με τον άλλο εαυτό. Μέσα σε αυτήν την κίνηση, μπορεί κανείς να αρχίσει να μετασχηματίζει και να μεταβολίζει την Ἠώ (Ἠώς) και τον Ἔρωτα (Ἔρως) ως ζώσες δυνάμεις.

Μαρία Αλεξέα

Ψηφιακή έκδοση 👇/dance-of-justice-phi/

Έντυπη έκδοση 👇https://www.amazon.com/dp/B0GJPYP1RW

La oda y el código de Trump: su relevancia para la poesía, Homero y Platón

La relevancia de Donald Trump en relación con Homero y Platón no reside en su actividad política (aunque es evidente que algo inusual está ocurriendo y que la antigua perspectiva de adaptación cómoda a la vida ya no existe), ni en el acuerdo o el desacuerdo, sino en la manera en que el Logos opera simultáneamente como ᾠδή (ōdē, voz/canto) y como código.

Homero y Platón no hablan simplemente — significan. Su Logos porta una estructura de múltiples capas: lo audible y aquello que organiza el contenido acústico, que se transforma en lo imaginal — y que porta el sentido antes de la palabra, activando múltiples mecanismos de inducción y deducción, así como un orden musical del pensamiento. La lengua griega misma constituye un campo matemático, armonioso y evolutivo cuando es articulada por grandes poetas como Homero y Platón. Por ello, sus palabras perduran más allá de toda interpretación: operan como campos de transmisión y no simplemente como discurso. Para captar estos significados, es necesario ascender a niveles noéticos y musicales superiores — pero no solo eso; la integridad del carácter y la pureza del alma son también condiciones previas. Estas líneas temáticas las he desarrollado ampliamente en mi libro Dance of Justice, que igualmente podría llamarse Dance of Eos.

En otro ámbito, el discurso de Donald Trump funciona a menudo de manera similar. Aparece fragmentado, repetitivo, excesivo — y precisamente por ello se transforma en el código de una ᾠδή (ōdē) no pronunciada, más que en un argumento. Lo que se transmite no es una lógica lineal, sino un patrón rítmico. Esto implica que él “sabe” conscientemente y que su papel como central casting — tal como él mismo se ha definido — se alinea con un proceso transformador y catártico que tiene lugar en el presente, un proceso que excede la intención individual. Sin embargo, su función es disolutiva y no sintética. Como tal, puede operar como anti-proyección, anti-reflexión o incluso como “anticristo”, en la medida en que lo “anti-” es la función de un espejo. Su operación, no obstante, converge en los tiempos transformadores en los que vivimos con la operación de Homero, Platón, Goethe, Shakespeare y toda gran poesía.

Así, Trump ocupa una posición de central casting, transmitiendo códigos para comunicar a quienes tienen oídos para oír aquello que sucede más allá del escenario teatral. No como origen, sino como un nodo a través del cual algo es puesto en escena y hecho visible. Resulta, por tanto, inevitable que toda la pesada putrefacción, el satanismo, la psicopatía que invade todos los ámbitos de la vida, así como el crimen abominable, sean expuestos. Su papel no es explicar, sino portar señales de un movimiento más profundo que ya está en curso — un movimiento que revela progresivamente la estructura corrompida de la realidad en múltiples niveles y direcciones. Esta es también la función del plasma etérico de Ἠώς (Ēōs, Aurora) que penetra en el campo y lo transforma.

Ciertas imágenes recurrentes en su discurso — como el “dancing ball that can contain 999 persons” — se vuelven comprensibles cuando se leen a través del campo griego. No puedo descifrar más aquí — lo he desarrollado en mi libro — y porque cada uno debe atravesar este proceso por sí mismo; pero puedo decir esto: la relación entre χορός (choros, danza), χώρος (chōros, espacio) y χρόνος (chronos, tiempo) muestra que estos no están separados, sino que se transforman unos en otros. Una sala de danza — αἴθουσα χοροῦ (aithousa chorou) — no es simplemente un lugar, sino un espacio en movimiento, un espacio que se convierte en tiempo.

Esto se refuerza mediante la raíz αἴθω (aithō, arder/brillar) y su derivado αἰθήρ (aithēr, éter), que designan un campo luminoso y no una materia inerte. En este campo, el movimiento no es mecánico, sino luminoso, y lo que se despliega no es simplemente acción, sino revelación.

En el centro de este proceso se encuentra Ἠώς (Ēōs, Aurora). Aquí, Ἰησοῦς Χριστός (Iēsous Christus — Eus–ἰχώρ, plasma divino) puede leerse como una transcripción de Eus–ἰχώρ — el plasma de Eus que entra en el campo. Del mismo modo, ἥρως (hērōs, héroe) contiene Ἠώς y puede entenderse como φορεύς (phoreus, portador) — un portador de Eos. Lo que está en juego es el momento en que lo oculto se vuelve visible. El movimiento que observamos puede entenderse como una emergencia progresiva de Ἠώς (Ēōs), como la introducción de estructuras en el αἰθήρ (aithēr, campo luminoso etérico) que antes permanecían ocultas. Lo que en la superficie parece caos puede, en realidad, formar parte de esta revelación.

Dentro de este marco, el discurso de Trump puede leerse como participación en una forma de ᾠδή (ōdē) que señala una transición. Se convierte, quiera o no, en un portador dentro de una configuración más amplia que resuena con los modos codificados de Homero y Platón.

La cuestión, por tanto, no es si estas figuras son comparables en contenido, sino si participan en el mismo modo de expresión, donde el lenguaje deja de comunicar únicamente y comienza a revelar estructura a través del ritmo y la recurrencia.

En este punto, ya no nos encontramos en el ámbito de la opinión, sino en el de χορεία (choreia, danza cósmica), donde espacio, tiempo, voz y aparición convergen, y donde el despliegue de los acontecimientos sigue una ley más profunda que gradualmente sale a la luz.

En mi libro Dance of Justice — o Dance of Eos — desarrollo ampliamente la relación entre Ἠώς (Ēōs), μέσος (mesos, lo intermedio) y Μοῦσα (Mousa, Musa) como fuerzas mediadoras que conectan las dos dimensiones del yo doble.

Por la misma razón, he creado los videos con mis interpretaciones de Bach — en violonchelo y guitarra clásica — para hacer visible esta relación precisa entre χορεία (choreia, danza cósmica) y χορός (choros, danza). El “dancing ball” no es simplemente una imagen, sino un campo a través del cual puede establecerse una conexión con el otro yo. Dentro de este movimiento, uno puede comenzar a transformar y metabolizar Ἠώς (Ēōs) y Ἔρως (Erōs) como fuerzas vivas.

Maria Alexea

Edición digital 👇/dance-of-justice-phi/

Edición impresa 👇https://www.amazon.es/dp/B0GJPYP1RW

Die Ode und der Code von Trump: seine Relevanz für die Dichtung, Homer und Platon

Die Relevanz von Donald Trump in Bezug auf Homer und Platon liegt nicht in seiner politischen Tätigkeit (auch wenn es offensichtlich ist, dass etwas Ungewöhnliches geschieht und dass die alte Perspektive der Anpassung im Leben nicht mehr besteht), noch in Zustimmung oder Ablehnung, sondern in der Weise, wie der Logos zugleich als ᾠδή (ōdē, Stimme/Gesang) und als Code wirkt.

Homer und Platon sprechen nicht einfach — sie bedeuten. Ihr Logos trägt eine vielschichtige Struktur: das Hörbare und das, was den akustischen Inhalt organisiert, der sich in Bildhaftes verwandelt — und er trägt den Sinn vor dem Wort, indem er multiple Mechanismen von Induktion und Deduktion sowie musikalischer Ordnung aktiviert. Die griechische Sprache selbst bildet ein mathematisches, harmonisches und evolutives Feld, wenn sie von großen Dichtern wie Homer und Platon artikuliert wird. Deshalb überdauern ihre Worte jede Interpretation: sie wirken als Felder der Übertragung und nicht bloß als Diskurs. Um diese Bedeutungen zu erfassen, ist ein Aufstieg zu höheren noetischen und musikalischen Ebenen erforderlich — doch nicht nur das; Voraussetzung ist auch die Integrität des Charakters und die Reinheit der Seele. Diese thematischen Linien habe ich ausführlich in meinem Buch Dance of Justice entwickelt, das ebenso Dance of Eos genannt werden könnte.

In einem anderen Feld wirkt die Rede von Donald Trump oft auf ähnliche Weise. Sie erscheint fragmentiert, repetitiv, übersteigert — und gerade dadurch verwandelt sie sich in den Code einer unausgesprochenen ᾠδή (ōdē) statt in ein Argument. Was übertragen wird, ist keine lineare Logik, sondern ein rhythmisches Muster. Dies impliziert, dass er bewusst „weiß“ und dass seine Rolle als central casting — wie er sich selbst bezeichnet hat — mit einem transformatorischen und kathartischen Prozess übereinstimmt, der sich in der Gegenwart vollzieht, ein Prozess, der die individuelle Absicht übersteigt. Dennoch ist seine Rolle auflösend und nicht synthetisch. Als solcher kann er als Anti-Projektion, Anti-Reflexion oder sogar als „Antichrist“ wirken, insofern das „Anti-“ die Funktion eines Spiegels ist. Seine Operation jedoch konvergiert in den transformatorischen Zeiten, in denen wir leben, mit der Operation von Homer, Platon, Goethe, Shakespeare und aller großen Dichtung.

So nimmt Trump eine Position des central casting ein, indem er Codes überträgt, um denen, die Ohren haben zu hören, das zu vermitteln, was jenseits der Theaterbühne geschieht. Nicht als Ursprung, sondern als Knotenpunkt, durch den etwas inszeniert und sichtbar gemacht wird. Es ist daher unvermeidlich, dass die gesamte schwere Verwesung, der Satanismus, die Psychopathie, die alle Bereiche des Lebens durchdringt, sowie das abscheuliche Verbrechen offengelegt werden. Seine Rolle ist nicht zu erklären, sondern Signale einer tieferen Bewegung zu tragen, die bereits im Gange ist — einer Bewegung, die schrittweise die verfallene Struktur der Realität auf mehreren Ebenen und in verschiedenen Richtungen offenlegt. Dies ist auch die Funktion des ätherischen Plasmas der Ἠώς (Ēōs, Morgenröte), das in das Feld eindringt und es transformiert.

Bestimmte wiederkehrende Bilder in seiner Rede — wie der „dancing ball that can contain 999 persons“ — werden verständlich, wenn sie durch das griechische Feld gelesen werden. Ich kann hier nicht mehr entschlüsseln — ich habe dies in meinem Buch ausgeführt — und weil jeder diesen Prozess selbst durchlaufen muss; aber ich kann dies sagen: Die Beziehung zwischen χορός (choros, Tanz), χώρος (chōros, Raum) und χρόνος (chronos, Zeit) zeigt, dass diese nicht getrennt sind, sondern sich ineinander verwandeln. Ein Tanzraum — αἴθουσα χοροῦ (aithousa chorou) — ist nicht bloß ein Ort, sondern ein Raum in Bewegung, ein Raum, der Zeit wird.

Dies wird durch die Wurzel αἴθω (aithō, brennen/leuchten) und ihr Derivat αἰθήρ (aithēr, Äther) verstärkt, die ein leuchtendes Feld und nicht eine träge Materie bezeichnen. In diesem Feld ist Bewegung nicht mechanisch, sondern leuchtend, und was sich entfaltet, ist nicht bloß Handlung, sondern Offenbarung.

Im Zentrum dieses Prozesses steht Ἠώς (Ēōs, Morgenröte). Hier kann Ἰησοῦς Χριστός (Iēsous Christus — Eus–ἰχώρ, göttliches Plasma) als Transkription von Eus–ἰχώρ gelesen werden — das Plasma des Eus, das in das Feld eintritt. Ebenso enthält ἥρως (hērōs, Held) die Ἠώς und kann als φορεύς (phoreus, Träger) verstanden werden — ein Träger der Eos. Auf dem Spiel steht der Moment, in dem das Verborgene sichtbar wird. Die Bewegung, die wir beobachten, kann als progressive Emergenz der Ἠώς (Ēōs) verstanden werden, als Einführung von Strukturen in den αἰθήρ (aithēr, ätherisches Lichtfeld), die zuvor verborgen waren. Was an der Oberfläche als Chaos erscheint, kann in Wirklichkeit Teil dieser Offenbarung sein.

In diesem Rahmen kann die Rede Trumps als Teilnahme an einer Form der ᾠδή (ōdē) gelesen werden, die einen Übergang markiert. Er wird, ob er es will oder nicht, zu einem Träger innerhalb einer größeren Konfiguration, die mit den kodierten Modi von Homer und Platon in Resonanz steht.

Die Frage ist daher nicht, ob diese Figuren inhaltlich vergleichbar sind, sondern ob sie an derselben Ausdrucksweise teilhaben, in der Sprache nicht mehr bloß kommuniziert, sondern Struktur durch Rhythmus und Wiederkehr offenbart.

An diesem Punkt befinden wir uns nicht mehr im Bereich der Meinung, sondern in dem der χορεία (choreia, kosmischer Tanz), wo Raum, Zeit, Stimme und Erscheinung konvergieren und wo die Entfaltung der Ereignisse einem tieferen Gesetz folgt, das allmählich ins Licht tritt.

In meinem Buch Dance of Justice — oder Dance of Eos — entwickle ich ausführlich die Beziehung zwischen Ἠώς (Ēōs), μέσος (mesos, das Dazwischen) und Μοῦσα (Mousa, Muse) als vermittelnde Kräfte, die die beiden Aspekte des doppelten Selbst verbinden.

Aus demselben Grund habe ich die Videos mit meinen Interpretationen von Bach — auf Cello und klassischer Gitarre — geschaffen, um diese genaue Beziehung zwischen χορεία (choreia, kosmischer Tanz) und χορός (choros, Tanz) sichtbar zu machen. Der „dancing ball“ ist nicht bloß ein Bild, sondern ein Feld, durch das eine Verbindung mit dem anderen Selbst hergestellt werden kann. Innerhalb dieser Bewegung kann man beginnen, Ἠώς (Ēōs) und Ἔρως (Erōs) als lebendige Kräfte zu transformieren und zu metabolisieren.

Maria Alexea

Digitale Ausgabe 👇/dance-of-justice-phi/

Gedruckte Ausgabe 👇https://www.amazon.de/dp/B0GJPYP1RW