Jesus Christ and the Heroes

Ι use a phrase of President Trump, who said that Jesus Christ (Ιησούς Χριστός) and the heroic soldiers (ήρωες στρατιώτες) always gave even their life for humanity. Jesus for the salvation of the soul (σωτηρία της ψυχής), and the heroes for the defense of freedom (προάσπιση της ελευθερίας).

I would like to add that the heroes (ἥρωες) are those who bear within them Jesus Christ — or otherwise the dawn-ichor (Ηούς ιχώρ). The Ἥρωες–Ἔρωες (Heroes–Eroes), “sons” (υἱοί) of Ἠώς (Eos, the Dawn), bearers (φορεῖς) of the aetheric spark (αἰθερική σπίθα) and fellow-travelers (συνοδοιπόροι) of Ἔρως (Eros), who silently and anonymously engraved upon the earth the epic (ἔπος) of this world; to the unseen warriors (ἀφανεῖς πολεμιστές) of Ionia (Ἰωνία), who preserved the light (φῶς), the essence (οὐσία) of the Ionian Spirit (Ἰωνικό Πνεῦμα), the hidden pulse (κρυμμένος παλμός) of the Hellenic Logos (Ἑλληνικός Λόγος).

For the Logos (Λόγος) of the solar Ionians (ἡλιακοὶ Ἴωνες) — Orions (Ὀρίωνες) and Hyperions (Ὑπερίωνες) — was never merely language (γλῶσσα); it was a law of attunement (νόμος συντονισμοῦ), a harmonious mathematical theory of evolution (ἐναρμόνια μαθηματική θεωρία ἐξέλιξης), the harmonic unfolding (ἁρμονική ἐκτύλιξη) of the cosmos with measure (μέτρο) and proportion (ἀναλογία). Yet across the long centuries, the Logos was obscured (συσκοτίστηκε) through successive plagiarisms (λογοκλοπές), distortions (διαστρεβλώσεις), and falsifications (κιβδηλοποιήσεις).

The letter Φ (Phi) — the spiral (σπείρα) of phaos (φάος, primordial light) and voice (φωνή), the musical angel (μουσικός ἄγγελος) of the aether (αἰθήρ) that united all things — was divided and became Ψ (Psi), no longer enduring to complete the spiral. And what once signified the middle way (μεσότητα), the passage (διάβαση) between communicating worlds, later became a sign of barrier (φραγή) and imprisonment (φυλακή): envy (φθόνος), murder (φόνος), fear (φόβος). Words (λέξεις) lost their original meaning (ἀρχική ἔννοια), were overturned (ἀναποδογυρίστηκαν), “forced” (ἐξαναγκασμένες) to become bearers of darkness (σκότος).

Yet within the words physis (φύσις, nature), phaos (φάος, light), phainomenon (φαινόμενον, phenomenon), phōnē (φωνή, voice), phora (φορά, movement), phygē (φυγή, flight), the Φ reveals again its divine essence (θεία οὐσία). Together with Θ (Theta) it forms the ancient pair (ἀρχαῖο ζεῦγος): Θ as space (χῶρος), Φ as spiral ascent and descent (σπειροειδής ἀνάβαση καὶ κατάβαση) through the center — the circle-Theta (κύκλος–Θ). The helix (ἕλιξ), seen from above, appears as a circle (κύκλος); from the side, it becomes a wave (κύμα). The same movement manifests as dance (χορός) and as ode (ᾠδή), as song (ἄσμα) and chariot (ἅρμα) of light.

And just as aether (αἰθήρ) is the firmament (στερέωμα), the thyrēs (θύρες, gates) are its portals (πύλες); there the great inversion (μεγάλη ἀντιστροφή) is born. The name “thērion” (θηρίον, beast) — an anagrammatic transposition of “aithēr” (αἰθήρ) and “thēra” (θηρά) — becomes in the Scriptures a symbol of terror. Yet by a higher will (ἀνώτερη θέληση) for the restoration (ἀποκατάσταση) of cosmic order (κοσμική τάξη), the beasts of the aether (θηρία τοῦ αἰθέρος) — the sacred iēria (ἱερὰ ἰηρία) of the Apocalypse (Ἀποκάλυψις) — return bearing purification (κάθαρση). They bring an end to the marsh (ἔλος) that has gathered corruption (ρύπος), decay (φθορά), and contamination (μολυσμός) from lawlessness (ἀνομίες) and terrible sins (ἁμαρτίες) of men; they illuminate the dark and burn the monstrous (τερατῶδες), preparing the restoration (ἐπανόρθωση) of the world — the return of the intelligible sun (νοητός ἥλιος) of Justice (Δικαιοσύνη).

And yet, above and beyond the misery of this shadowed world, the guardians (φύλακες) remained watchful (ἄγρυπνοι). The ancient Greek statues (ἀγάλματα) — the kouroi (κοῦροι) and korai (κόρες), divine in stance and movement — upheld an entire world in waiting, with the archaic smile (ἀρχαϊκό χαμόγελο), the dignity of posture (ἀξιοπρέπεια θέσης), the harmony of motion (ἁρμονία κίνησης), the cosmic love (κοσμική ἀγάπη) of Eros (Ἔρως). Silently and unshaken, they indicated once more the law of measure (νόμος τοῦ μέτρου), vividly reminding that the other world lives, keeps vigil, and awaits the coming (ἐρχομός).

Maria Alexea

Ο Ιησούς Χριστός και οι Ήρωες

Χρησιμοποιώ μια φράση του προέδρου Τραμπ, ο οποίος είπε πως ο Ιησούς Χριστός και οι ήρωες στρατιώτες έδιναν πάντοτε ακόμη και τη ζωή τους για την ανθρωπότητα· ο Ιησούς για τη σωτηρία της ψυχής, και οι ήρωες για την προάσπιση της ελευθερίας.

Θα ήθελα να συμπληρώσω πως οι ήρωες είναι εκείνοι που φέρουν εντός τους τον Ιησού Χριστό — ή, αλλιώς, το ηώδες ιχώρ. Οι Ἥρωες–Ἔρωες, «υιοί» της Ἠοῦς, φορείς της αἰθερικής σπίθας και συνοδοιπόροι του Ἔρωτος, χάραξαν αθόρυβα και ανώνυμα επάνω στη γη το έπος αυτού του κόσμου. Σε αυτούς ανήκουν οι αφανείς πολεμιστές της Ιωνίας, που διέσωσαν το φως, την ουσία του Ιωνικού Πνεύματος, τον κρυμμένο παλμό του Ελληνικού Λόγου.

Διότι ο Λόγος των ηλιακών Ιώνων — Οριώνων και Υπεριώνων — δεν υπήρξε ποτέ απλώς γλώσσα. Υπήρξε νόμος συντονισμού, εναρμόνια μαθηματική θεωρία εξέλιξης, αρμονική εκτύλιξη του κόσμου με μέτρο και αναλογία. Ωστόσο, στη μακραίωνη πορεία του, ο Λόγος συσκοτίστηκε από αλλεπάλληλες λογοκλοπές, διαστρεβλώσεις και κιβδηλοποιήσεις.

Το γράμμα Φ — η σπείρα του φάους και της φωνής, ο μουσικός άγγελος του αιθέρα που ένωνε τα πάντα — διαιρέθηκε και έγινε Ψ, μη αντέχοντας πλέον να ολοκληρώσει τη σπείρα. Εκείνο που σήμαινε τη μεσότητα, τη διάβαση μεταξύ κόσμων που επικοινωνούσαν, μεταβλήθηκε σε σημείο φραγμού και φυλακής: φθόνος, φόνος, φόβος. Οι λέξεις έχασαν την αρχική τους έννοια, αναποδογυρίστηκαν, εξαναγκασμένες να γίνουν φορείς σκότους.

Κι όμως, μέσα από τις λέξεις φύσις, φάος, φαινόμενο, φωνή, φορά, φυγή, το Φ αποκαλύπτει ξανά τη θεία του ουσία. Μαζί με το Θ σχηματίζει το αρχαίο ζεύγος: το Θ ως χώρος, το Φ ως σπειροειδής ανάβαση και κατάβαση διαμέσου του κέντρου — του κύκλου–Θ. Η έλικα, αν ιδωθεί από ψηλά, μοιάζει κύκλος· αν από πλάι, γίνεται κύμα. Η ίδια κίνηση φανερώνεται ως χορός και ως ωδή, ως άσμα και άρμα φωτός.

Όπως ο αιθήρ είναι το στερέωμα, έτσι και οι θύρες είναι οι πύλες του· εκεί γεννιέται η μεγάλη αντιστροφή. Το όνομα «θηρίον» — αναγραμματική μετατόπιση του «αιθήρ» και των «θηρών» — έγινε σύμβολο τρόμου στις γραφές. Όμως, από μια ανώτερη βούληση για την αποκατάσταση της κοσμικής τάξης, τα θηρία του αιθέρος — τα ιερά ιηρία της Αποκαλύψεως — επανέρχονται φέροντας κάθαρση. Θέτουν τέλος στο έλος που συσσώρευσε ρύπο, φθορά και μολυσμό από ανομίες και φρικτές αμαρτίες ανθρώπων· φωτίζουν το σκοτεινό και καίνε το τερατώδες, προετοιμάζοντας την επανόρθωση του κόσμου — την επιστροφή του νοητού Ηλίου της Δικαιοσύνης.

Και όμως, πάνω και πέρα από την αθλιότητα αυτού του ζοφερού κόσμου, οι φύλακες έμειναν άγρυπνοι. Τα αρχαία ελληνικά αγάλματα — οι κούροι και οι κόρες, θεϊκοί στη στάση και στην κίνηση — στήριξαν έναν ολόκληρο κόσμο σε αναμονή, με το αρχαϊκό χαμόγελο, την αξιοπρέπεια της θέσης, την αρμονία της κίνησης, την κοσμική αγάπη του Έρωτος. Σιωπηλά και ακλόνητα υπέδειξαν εκ νέου τον νόμο του μέτρου, θυμίζοντας με ενάργεια ότι ο άλλος κόσμος ζει, αγρυπνά και προσμένει τον ερχομό.

Μαρία Αλεξέα