The video of my interpretation of Bach’s Adagio is an example of the abolition of the metrical system that is followed by the academies of classical music — and by almost all interpreters of the modern world. For this very reason, classical music today does not have the impact it should logically have.

The modern metrical system separates sound into beats, accentuations, and numerical divisions. It does not arise from the music itself, but is imposed upon it. It fragments the continuity of sound into measurable units, as if music were a programmable sequence — a quantified structure under external control. In this way, no one today attunes to music anymore, but merely synchronizes with it.

But Bach does not unfold in this way. His music does not proceed in beats, but unfolds as a wave and as a dance. Waves within waves develop into circular movements and counter-movements, radiating progressively and forming an almost inconceivable choreography. This distinction is decisive: the beat is one thing, and the pulse is another.

The metrical system is based on separation. It divides time into equal units and distributes accents across them. The pulse, however, is something fundamentally different. It is a centripetal force, an inner cohesion that gathers the musical line and allows it to expand. From this inner concentration, the phrase unfolds centrifugally and spreads into space as a living form.

At this point, my approach converges with that of Furtwängler. Furtwängler does not conduct according to a fixed metrical grid. His sense of time breathes, expands, and contracts. It is not regulated from the outside, but shaped from within. What one hears in his interpretations is not the imposition of a structure, but the emergence of an organism.

The interpretation of such a work is not an execution, but a re-entry into its origin, into the breath that gave birth to it. The interpreter must identify with the work to such an extent that it arises anew here and now, as if it were being born for the first time. The improvisational nature of true interpretation leads to the creation of a new work, in contrast to the metrical system which destroys the wave and the pulse, and with them the imagination.

Bach is a cosmic choreographer. His music consists of waves in space, and this space contains time. For this reason, the space of great music is boundless and belongs to a higher reality.

At this point, a fundamental distinction appears between two fields: in the lower field, sound is fragmented, measured, and controlled; in the higher field, sound unfolds as continuity, moves, and unifies. The metrical system belongs to the lower field, while the wave belongs to the higher field. Only in the higher field can music move the soul and connect the human being with the higher self.

Dance does not illustrate the music, but reveals its structure. Moving sculptures emerge, which find equilibrium through asymmetry. Each movement generates the next, in an endless process.

The interpreter is not a controller. He is a medium.

Bach is not played through a grid, but through the wave.

Maria Alexea

Το βίντεο της ερμηνείας μου του Adagio του Bach αποτελεί ένα παράδειγμα κατάργησης του μετρικού συστήματος που ακολουθούν οι ακαδημίες της κλασικής μουσικής — και σχεδόν όλοι οι ερμηνευτές του σύγχρονου κόσμου. Για τον λόγο αυτό, η κλασική μουσική σήμερα δεν έχει την επίδραση που λογικά θα έπρεπε να έχει.

Το σύγχρονο μετρικό σύστημα διαχωρίζει τον ήχο σε χτύπους, τονισμούς και αριθμητικές διαιρέσεις. Δεν προκύπτει από τη μουσική, αλλά επιβάλλεται πάνω της. Κατακερματίζει τη συνέχεια του ήχου σε μετρήσιμες μονάδες, σαν η μουσική να ήταν μια προγραμματιζόμενη ακολουθία — μια ποσοτικοποιημένη δομή υπό εξωτερικό έλεγχο. Έτσι, σήμερα κανείς δεν συντονίζεται πλέον με τη μουσική, αλλά απλώς συγχρονίζεται.

Όμως ο Bach δεν εξελίσσεται έτσι. Η μουσική του δεν προχωρά σε χτύπους, αλλά ξεδιπλώνεται ως κύμα και ως χορός. Κύματα μέσα σε κύματα αναπτύσσονται σε κυκλικές κινήσεις και αντικινήσεις, ακτινοβολώντας προοδευτικά και συνθέτοντας μια σχεδόν ασύλληπτη χορογραφία. Αυτή η διάκριση είναι καθοριστική: άλλο είναι ο χτύπος και άλλο ο παλμός.

Το μετρικό σύστημα βασίζεται στον διαχωρισμό. Διαιρεί τον χρόνο σε ίσες μονάδες και κατανέμει πάνω τους τονισμούς. Ο παλμός όμως είναι κάτι θεμελιωδώς διαφορετικό. Είναι μια κεντρομόλος δύναμη, μια εσωτερική συνοχή που συγκεντρώνει τη μουσική γραμμή και της επιτρέπει να εκτείνεται. Από αυτή την εσωτερική συγκέντρωση, η φράση εκτυλίσσεται φυγόκεντρα και απλώνεται στον χώρο ως ζωντανή μορφή.

Σε αυτό το σημείο συγκλίνει η προσέγγισή μου με εκείνη του Furtwängler. Ο Furtwängler δεν διευθύνει σύμφωνα με ένα σταθερό μετρικό πλέγμα. Ο χρόνος του αναπνέει, διαστέλλεται και συστέλλεται. Δεν ρυθμίζεται εξωτερικά, αλλά μορφοποιείται εκ των έσω. Αυτό που ακούγεται στις ερμηνείες του δεν είναι η επιβολή μιας δομής, αλλά η ανάδυση ενός οργανισμού.

Η ερμηνεία ενός τέτοιου έργου δεν είναι εκτέλεση, αλλά επανείσοδος στην προέλευσή του, στην αναπνοή που το γέννησε. Ο ερμηνευτής οφείλει να ταυτιστεί με το έργο σε τέτοιο βαθμό ώστε αυτό να αναδυθεί εκ νέου εδώ και τώρα, σαν να γεννιέται για πρώτη φορά. Η αυτοσχεδιαστική φύση της αληθινής ερμηνείας οδηγεί στη δημιουργία ενός νέου έργου, σε αντίθεση με το μετρικό σύστημα που καταστρέφει το κύμα και τον παλμό, και μαζί τους τη φαντασία.

Ο Bach είναι ένας κοσμικός χορογράφος. Η μουσική του αποτελείται από κύματα μέσα στον χώρο, και αυτός ο χώρος εμπεριέχει τον χρόνο. Για τον λόγο αυτό, ο χώρος της μεγάλης μουσικής είναι απέραντος και ανήκει σε μια ανώτερη πραγματικότητα.

Σε αυτό το σημείο εμφανίζεται μια θεμελιώδης διάκριση ανάμεσα σε δύο πεδία: στο κατώτερο πεδίο ο ήχος διασπάται, μετριέται και ελέγχεται· στο ανώτερο πεδίο ο ήχος εκτυλίσσεται ως συνέχεια, κινείται και ενώνεται. Το μετρικό σύστημα ανήκει στο κατώτερο πεδίο, ενώ το κύμα ανήκει στο ανώτερο πεδίο. Μόνο στο ανώτερο πεδίο η μουσική μπορεί να κινητοποιήσει την ψυχή και να συνδέσει τον άνθρωπο με τον ανώτερο εαυτό του.

Ο χορός δεν εικονογραφεί τη μουσική, αλλά αποκαλύπτει τη δομή της. Αναδύονται κινούμενα γλυπτά που βρίσκουν ισορροπία μέσα από την ασυμμετρία. Κάθε κίνηση γεννά την επόμενη, σε μια αέναη διαδικασία.

Ο ερμηνευτής δεν είναι ελεγκτής. Είναι μέσο.

Ο Bach δεν παίζεται μέσω πλέγματος, αλλά μέσω του κύματος.

Maria Alexea