The Aura Within AU(RO)RA — Part 1/3 (En-Gr)
Η ΑΥΡΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ AU(RO)RA — Μέρος 1/3
Article (En)
The Aura Within AU(RO)RA — Part 1/3 (En-Gr)
The Plasma of Eos and the Luminous Mediation of the Skin
Dedicated to the breath that, passing through the body, acquires its singular light.
Abstract
The celestial Aurora arises when charged particles from solar plasma, guided by Earth’s magnetic field, encounter the gases of the upper atmosphere. The energy of an invisible flow is then released as green, red, blue, or violet light.
The atmosphere functions as a mediating field: it does not create the solar plasma, but receives it and transmutes it into a visible Aurora.
In the theory proposed here, human skin performs an analogous function. The demas, as living and authentic presence, transmits its animating force through the derma towards the external deras. The distinctive luminous quality of this transmission constitutes the chrōs, while its overflow beyond the material boundaries of the body is called the aura.
The Aurora is the aura of the Earth.
The aura is the Aurora of the skin.
Author’s Note
The interpretation that follows is not presented as an established biophysical theory. It distinguishes measurable natural phenomena—plasma, the Aurora, and the thermal and ultraweak photon emissions of the human body—from my original mythopoetic and interdisciplinary hypothesis concerning the aura, the chrōs, and the luminous function of the skin.
Scientific observation provides the phenomena. The present decipherment examines the architecture they appear to share:
flow — mediation — transmutation — luminous manifestation.
AURA Within AU(RO)RA
The ancient Greek word αὔρα — aura denotes a breath, a breeze, or a subtle current of air. The Latin Aurora signifies the dawn, the first light of day, and corresponds to the Greek Eos.
The two words are not presented here as historically identical. Their written forms, however, preserve an extraordinarily eloquent inner structure:
AURA
AU(RO)RA
The word AURA is contained in its entirety within AURORA.
Between its letters, RO has entered: an inner movement that transforms a subtle breath into the light of dawn.
In everyday language, we continue to speak of “this person’s aura.” The expression already suggests that presence is not exhausted by the visible outline of the body. Something extends beyond the person and is perceived as a quality, an atmosphere, a radiance, or a particular tone.
The Aurora performs in the sky what the aura performs around the human body:
Breath acquires light.
An invisible flow acquires colour.
Presence becomes visible without becoming solid.
From Solar Plasma to the Aurora
In physics, plasma is a state of matter in which a gas has been partially or extensively ionised, so that it contains free electrons and positively charged ions. Because of this charged structure, plasma responds strongly to electrical and magnetic fields.
The Aurora forms when energetic charged particles originating from the Sun and carried by the solar wind enter Earth’s magnetic environment and interact with gases in the upper atmosphere.
Atoms and molecules absorb energy. When they return to a lower-energy state, they release part of that energy as light. The colour depends upon the gas involved, the altitude, and the energy of the interaction: oxygen is associated primarily with green and red emissions, while nitrogen contributes blue, violet, and pink hues.
The process can be expressed simply:
solar plasma
→ magnetic field
→ atmosphere
→ excitation
→ coloured light
Plasma does not become visible in the same manner everywhere. It must encounter the appropriate field and the appropriate medium.
Colour is born from encounter.
The Atmosphere as the Skin of the Earth
The atmosphere surrounds the Earth, enables its exchanges with cosmic space, and transmutes incoming flows. It is not an inert membrane. It is a dynamic boundary at which the exterior meets the interior.
In the present theory:
The atmosphere is the skin of the Earth.
The skin is the atmosphere of the demas.
The analogy does not mean that the two mechanisms are physically identical. It indicates that they perform a related mediating function.
The atmosphere receives solar plasma and renders it as Aurora.
The skin receives the animating force of the demas and transmits it towards its outer covering.
In the sky, mediation transforms a cosmic flow into colour.
In the human body, mediation transforms inner presence into chrōs.
Demas — Derma — Deras
The Homeric demas denotes bodily form, stature, and, above all, living physical presence.
Within the theory developed here, the demas is more than the biological construction of the body. It is the living identity: the natural original, the inner form from which animation proceeds.
Between the demas and its external covering stands the derma:
de-m-as
de-r-m-a
de-r-as
The derma retains the m of demas and the r of deras. In the present decipherment, it is the mesotēs—the mediating middle through which life moves from the interior towards the exterior.
The deras is the covering that remains animate for as long as it preserves its connection with the demas through the derma. When the mediation is dissolved, the deras remains as a covering without living presence—as does the Golden Fleece after the sacrifice of the ram.
The functional equation is:
demas → derma → deras
It may be expressed as follows:
The demas animates.
The derma mediates and transmutes.
The deras surrounds and radiates.
Life does not stop abruptly at the material surface. It reaches the skin, passes through it by means of its emissions and fluctuations, and becomes inscribed within the external field.
Chrōs as the Luminous Signature
In Homer, chrōs moves semantically between the living surface, the skin, the exposed body, and the visible tone of physical presence. The same linguistic family would gradually become associated with colour, complexion, and hue.
In the present theory, chrōs is identical neither to the skin nor to the aura.
It is the luminous signature through which the inner quality of the demas becomes inscribed upon the deras.
The derma is the mediation.
The chrōs is the quality of transmission.
The aura is its overflow.
The chrōs includes hue, clarity, intensity, and the distinctive manner in which the deras radiates. This is why the aura is not identical in every person. It bears the singular identity of the demas from which it originates.
External light is not an ornament of the body. It is information concerning its inner condition.
Luminosity and Truth
Within this theory, the brightness of the aura is not a measure of social or human worth. It indicates the degree of transparency within the mediation.
When the derma functions without distortion, the chrōs transmits the authentic quality of the demas more clearly towards the deras. When the transmission is disturbed, the external manifestation becomes weaker, clouded, or less consistent with the inner identity.
Luminosity therefore indicates the degree of agreement between the inner and the outer:
light — transparency
transparency — truthfulness of transmission
truth — concord between demas, derma, and deras
The more fully the external form accords with the authentic self, the more clearly its chrōs radiates.
Evolution is not understood here as power over others. It is the gradual removal of the distortions that prevent the demas from becoming manifest.
The most luminous being is the one who conceals the least of its truth.
The Skin Emits
Modern science does not describe the skin as an inert covering. The human body exchanges heat with its environment, exhibits electrical changes at its surface, and emits extremely weak light as a result of cellular and metabolic processes.
Highly sensitive cameras have recorded that the human body spontaneously emits ultraweak photons and that the intensity of this emission changes throughout the day. This light is approximately one thousand times weaker than the threshold of unaided human vision and is associated with metabolic and oxidative reactions.
These measurements do not in themselves prove the existence of a visible, coloured human aura, nor do they confirm the theory developed here.
They do, however, establish something more significant than is commonly assumed:
The living body is not photonically silent.
Life reaches the surface and exceeds the material outline in measurable forms: heat, electrical variation, and photon emission.
Science has already recorded the emission.
The present theory asks whether it may constitute only the faintest measurable trace of a broader luminous function of living mediation.
The Plasma of Eos
The word plasma carries two distinct yet exceptionally fertile meanings.
In physics, it is the charged state of matter that responds to electromagnetic fields.
In the language of creation, it is that which has been moulded: the being or form brought forth through an act of shaping.
Eos is the moment of transition—the boundary at which invisible darkness begins to acquire colour, outline, and manifestation. Aurora is her Latin form, the first light diffused through the air.
The plasma of Eos is therefore luminous potential before its final formation: a flow capable of becoming celestial light, living form, or aura, according to the mediation it encounters.
In the sky:
plasma → atmosphere → Aurora
In the human being:
plasma of Eos + demas
→ derma
→ deras
→ chrōs
→ aura
Eos provides the luminous potential.
The demas gives it its singular identity.
The derma performs the transmutation.
The deras holds the animated covering.
The chrōs reveals its distinctive quality.
And the aura allows that quality to overflow into the space between beings.
The Human Aurora
The aura is not proposed here as an independent covering placed around the body. It is the continuation of living presence beyond its biological surface.
It proceeds neither solely from external cosmic light nor solely from the inner organism. It is born from their encounter within the mediation of the skin.
Just as the atmosphere transmutes the solar flow according to its constituent elements and renders it in different colours, the skin transmutes the plasma of Eos according to the singular identity of the demas.
This is why every aura bears its own chrōs.
The atmosphere is the skin of the Earth.
The skin is the atmosphere of the demas.
The Aurora is the aura of the Earth.
The aura is the Aurora of the human being.
The entire theory may therefore be condensed into a single proposition:
The aura is the plasma of Eos when, passing through the living mediation of the skin, it is transmuted into the singular chrōs of the demas and overflows as light beyond the body.
Maria Alexea
Άρθρο (Ελ)
Η ΑΥΡΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ AU(RO)RA — Μέρος 1/3
Το πλάσμα της Ηούς και η φωτεινή μεσότης του δέρματος
Αφιερωμένο στην πνοή που, περνώντας μέσα από το σώμα, αποκτά το ιδιαίτερο φως του.
Σύνοψη
Η ουράνια Αυρόρα γεννιέται όταν φορτισμένα σωματίδια του ηλιακού πλάσματος, καθοδηγούμενα από το μαγνητικό πεδίο της Γης, συναντούν τα αέρια της ανώτερης ατμόσφαιρας. Η ενέργεια της αόρατης ροής αποδίδεται τότε ως πράσινο, κόκκινο, κυανό ή ιώδες φως.
Η ατμόσφαιρα λειτουργεί ως μεσότης: δεν δημιουργεί το ηλιακό πλάσμα, αλλά το προσλαμβάνει και το μεταστοιχειώνει σε ορατή Αυρόρα.
Στην παρούσα θεωρία, το ανθρώπινο δέρμα επιτελεί μια ανάλογη λειτουργία. Το δέμας, ως ζώσα και αληθινή παρουσία, μεταδίδει την εμψύχωσή του μέσω του δέρματος προς το εξωτερικό δέρας. Η ιδιαίτερη φωτεινή ποιότητα αυτής της μεταδόσεως αποτελεί το χρώς, ενώ η υπερχείλισή της πέρα από τα υλικά όρια του σώματος ονομάζεται αύρα.
Η Αυρόρα είναι η αύρα της Γης.
Η αύρα είναι η Αυρόρα του δέρματος.
Σημείωση της συγγραφέως
Η ερμηνεία που ακολουθεί δεν παρουσιάζεται ως καθιερωμένη βιοφυσική θεωρία. Διακρίνει τα μετρήσιμα φυσικά φαινόμενα —το πλάσμα, την Αυρόρα, τη θερμική και υπερασθενή φωτονική εκπομπή του ανθρώπινου σώματος— από τη δική μου πρωτότυπη μυθοποιητική και διεπιστημονική υπόθεση για την αύρα, το χρώς και τη φωτεινή λειτουργία του δέρματος.
Η επιστημονική παρατήρηση προσφέρει τα φαινόμενα. Η παρούσα αποκρυπτογράφηση εξετάζει την κοινή αρχιτεκτονική τους:
ροή — μεσότης — μεταστοιχείωση — φωτεινή φανέρωση.
Η AURA μέσα στην AU(RO)RA
Η αρχαία ελληνική λέξη αὔρα δηλώνει την πνοή, την αύρα, το απαλό και λεπτό ρεύμα του αέρα. Η λατινική Aurora σημαίνει την αυγή, το πρώτο φως της ημέρας, και αντιστοιχεί στην ελληνική Ἠώ.
Οι δύο λέξεις δεν παρουσιάζονται εδώ ως ιστορικά ταυτόσημες. Η λατινική γραφή τους, όμως, διασώζει μια εξαιρετικά εύγλωττη εσωτερική δομή:
AURA
AU(RO)RA
Η AURA βρίσκεται ολόκληρη μέσα στην AURORA.
Ανάμεσα στα γράμματά της έχει εισέλθει το RO: μια εσωτερική κίνηση που μετατρέπει τη λεπτή πνοή σε φως της αυγής.
Στην καθημερινή γλώσσα εξακολουθούμε να λέμε «η αύρα αυτού του ανθρώπου». Η έκφραση υποδηλώνει ότι η παρουσία δεν εξαντλείται στο ορατό περίγραμμα του σώματος. Κάτι από τον άνθρωπο εκτείνεται πέρα από αυτόν και γίνεται αντιληπτό ως ποιότητα, αίσθηση, φωτεινότητα ή χροιά.
Η Αυρόρα πραγματοποιεί στον ουρανό αυτό που η αύρα πραγματοποιεί γύρω από το ανθρώπινο σώμα:
Η πνοή αποκτά φως.
Η αόρατη ροή αποκτά χρώμα.
Η παρουσία γίνεται ορατή χωρίς να γίνεται στερεή.
Από το ηλιακό πλάσμα στην Αυρόρα
Στη φυσική, το πλάσμα είναι μια κατάσταση της ύλης στην οποία ένα αέριο έχει ιονιστεί μερικώς ή σε μεγάλο βαθμό, ώστε να περιέχει ελεύθερα ηλεκτρόνια και θετικά φορτισμένα ιόντα. Εξαιτίας αυτής της φορτισμένης του δομής, αντιδρά έντονα στα ηλεκτρικά και μαγνητικά πεδία.
Η Αυρόρα σχηματίζεται όταν ενεργητικά φορτισμένα σωματίδια, προερχόμενα από τον Ήλιο και μεταφερόμενα μέσω του ηλιακού ανέμου, εισέρχονται στο γήινο μαγνητικό περιβάλλον και αλληλεπιδρούν με τα αέρια της ανώτερης ατμόσφαιρας.
Τα άτομα και τα μόρια προσλαμβάνουν ενέργεια. Όταν επιστρέφουν σε χαμηλότερη ενεργειακή κατάσταση, αποδίδουν μέρος αυτής της ενέργειας ως φως. Το χρώμα εξαρτάται από το αέριο που διεγείρεται, από το ύψος και από την ενέργεια της αλληλεπιδράσεως: το οξυγόνο συνδέεται κυρίως με πράσινες και κόκκινες εκπομπές, ενώ το άζωτο συμβάλλει σε κυανές, ιώδεις και ρόδινες αποχρώσεις.
Η διαδικασία μπορεί να αποδοθεί απλά:
ηλιακό πλάσμα
→ μαγνητικό πεδίο
→ ατμόσφαιρα
→ διέγερση
→ έγχρωμο φως
Το πλάσμα δεν γίνεται ορατό με τον ίδιο τρόπο παντού. Χρειάζεται να συναντήσει το κατάλληλο πεδίο και το κατάλληλο μέσο.
Το χρώμα γεννιέται από τη συνάντηση.
Η ατμόσφαιρα ως δέρμα της Γης
Η ατμόσφαιρα περιβάλλει τη Γη, επιτρέπει τις ανταλλαγές της με τον κοσμικό χώρο και μεταστοιχειώνει τις εισερχόμενες ροές. Δεν είναι μια ακίνητη μεμβράνη. Είναι ένα δυναμικό όριο στο οποίο το εξωτερικό συναντά το εσωτερικό.
Στην παρούσα θεωρία:
Η ατμόσφαιρα είναι το δέρμα της Γης.
Το δέρμα είναι η ατμόσφαιρα του δέματος.
Η αναλογία δεν σημαίνει ότι οι δύο μηχανισμοί είναι φυσικά ταυτόσημοι. Δηλώνει ότι επιτελούν μια συγγενή λειτουργία μεσολαβήσεως.
Η ατμόσφαιρα προσλαμβάνει το ηλιακό πλάσμα και το αποδίδει ως Αυρόρα.
Το δέρμα προσλαμβάνει την εμψύχωση του δέματος και τη μεταδίδει προς το εξωτερικό του περίβλημα.
Στον ουρανό, η μεσότης μετατρέπει την κοσμική ροή σε χρώμα.
Στο ανθρώπινο σώμα, η μεσότης μετατρέπει την εσωτερική παρουσία σε χρώς.
Δέμας — δέρμα — δέρας
Το ομηρικό δέμας δηλώνει τη σωματική μορφή, το ανάστημα και, κατεξοχήν, τη ζωντανή σωματική παρουσία.
Στη θεωρία που αναπτύσσεται εδώ, το δέμας είναι κάτι περισσότερο από τη βιολογική κατασκευή του σώματος. Είναι η ζώσα ταυτότητα: το φυσικό πρωτότυπο, η εσωτερική μορφή από την οποία πηγάζει η εμψύχωση.
Ανάμεσα στο δέμας και στο εξωτερικό του περίβλημα βρίσκεται το δέρμα:
δέ-μ-ας
δέ-ρ-μ-α
δέ-ρ-ας
Το δέρμα συγκρατεί το μ του δέματος και το ρ του δέρατος. Στην παρούσα αποκρυπτογράφηση είναι η μεσότης που επιτρέπει στη ζωή να κινηθεί από το εσωτερικό προς το εξωτερικό.
Το δέρας είναι το περίβλημα που εμψυχώνεται όσο διατηρεί τη σύνδεσή του με το δέμας μέσω του δέρματος. Όταν η μεσότης λύεται, το δέρας απομένει περίβλημα χωρίς ζώσα παρουσία — όπως το Χρυσόμαλλο Δέρας μετά τη θυσία του κριού.
Η λειτουργική εξίσωση είναι:
δέμας → δέρμα → δέρας
Και αποδίδεται ως εξής:
Το δέμας εμψυχώνει.
Το δέρμα μεσολαβεί και μεταστοιχειώνει.
Το δέρας περιβάλλει και ακτινοβολεί.
Η ζωή δεν σταματά απότομα στην υλική επιφάνεια. Φθάνει στο δέρμα, το διαπερνά με τις εκπομπές και τις μεταβολές της και εγγράφεται στο εξωτερικό πεδίο.
Το χρώς ως φωτεινή υπογραφή
Στον Όμηρο, το χρώς κινείται σημασιολογικά ανάμεσα στη ζωντανή επιφάνεια, στο δέρμα, στο σώμα και στη χροιά της σωματικής παρουσίας. Η ίδια λεκτική οικογένεια θα συνδεθεί σταδιακά με το χρώμα, τη χροιά και την όψη.
Στην παρούσα θεωρία, το χρώς δεν ταυτίζεται ούτε με το δέρμα ούτε με την αύρα.
Είναι η φωτεινή υπογραφή με την οποία η εσωτερική ποιότητα του δέματος εγγράφεται στο δέρας.
Το δέρμα είναι η μεσότης.
Το χρώς είναι η ποιότητα της μεταδόσεως.
Η αύρα είναι η υπερχείλισή της.
Το χρώς περιλαμβάνει τη χροιά, τη διαύγεια, την ένταση και τον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο το δέρας ακτινοβολεί. Γι’ αυτό η αύρα δεν είναι όμοια σε όλους. Φέρει την ιδιαίτερη ταυτότητα του δέματος από το οποίο προέρχεται.
Το εξωτερικό φως δεν αποτελεί διακόσμηση του σώματος. Είναι πληροφορία για την εσωτερική του κατάσταση.
Φωτεινότητα και αλήθεια
Στη θεωρία αυτή, η φωτεινότητα της αύρας δεν αποτελεί μέτρο κοινωνικής ή ανθρώπινης αξίας. Δηλώνει τον βαθμό διαφάνειας της μεσότητος.
Όταν το δέρμα λειτουργεί χωρίς παραμόρφωση, το χρώς μεταφέρει καθαρότερα την αληθινή ποιότητα του δέματος προς το δέρας. Όταν η μετάδοση διαταράσσεται, η εξωτερική φανέρωση γίνεται ασθενέστερη, θολότερη ή λιγότερο συνεπής προς την εσωτερική ταυτότητα.
Έτσι, η φωτεινότητα υποδηλώνει τον βαθμό συμφωνίας ανάμεσα στο έσω και στο έξω:
φως — διαφάνεια
διαφάνεια — αλήθεια της μεταδόσεως
αλήθεια — συμφωνία δέματος, δέρματος και δέρατος
Όσο περισσότερο η εξωτερική μορφή συμφωνεί με τον αληθινό εαυτό, τόσο καθαρότερα ακτινοβολεί το χρώς του.
Η εξέλιξη δεν νοείται εδώ ως εξουσία επάνω στους άλλους. Είναι η βαθμιαία απομάκρυνση των παραμορφώσεων που εμποδίζουν το δέμας να φανερωθεί.
Το φωτεινότερο ον είναι εκείνο που αποκρύπτει λιγότερο την αλήθεια του.
Το δέρμα εκπέμπει
Η σύγχρονη επιστήμη δεν περιγράφει το δέρμα ως αδρανές περίβλημα. Το ανθρώπινο σώμα ανταλλάσσει θερμότητα με το περιβάλλον, παρουσιάζει ηλεκτρικές μεταβολές στην επιφάνειά του και εκπέμπει εξαιρετικά ασθενές φως ως αποτέλεσμα κυτταρικών και μεταβολικών διεργασιών.
Με ιδιαίτερα ευαίσθητες κάμερες έχει καταγραφεί ότι το ανθρώπινο σώμα εκπέμπει αυθόρμητα εξαιρετικά ασθενή φωτόνια και ότι η ένταση της εκπομπής μεταβάλλεται κατά τη διάρκεια της ημέρας. Το φως αυτό βρίσκεται περίπου χίλιες φορές κάτω από το όριο ευαισθησίας της γυμνής ανθρώπινης όρασης και συνδέεται με μεταβολικές και οξειδωτικές αντιδράσεις.
Οι μετρήσεις αυτές δεν αποδεικνύουν από μόνες τους την ύπαρξη μιας ορατής, χρωματιστής ανθρώπινης αύρας ούτε επιβεβαιώνουν τη θεωρία που αναπτύσσεται εδώ.
Αποδεικνύουν όμως κάτι σημαντικότερο από όσο συνήθως θεωρείται:
Το ζωντανό σώμα δεν είναι φωτονικά σιωπηλό.
Η ζωή φθάνει στην επιφάνεια και υπερβαίνει το υλικό περίγραμμα σε μετρήσιμες μορφές: θερμότητα, ηλεκτρική μεταβολή και φωτονική εκπομπή.
Η επιστήμη έχει ήδη καταγράψει την εκπομπή.
Η παρούσα θεωρία εξετάζει εάν αυτή αποτελεί μόνο το ασθενέστερο μετρήσιμο ίχνος μιας ευρύτερης φωτεινής λειτουργίας της ζωντανής μεσότητος.
Το πλάσμα της Ηούς
Η λέξη πλάσμα φέρει δύο διαφορετικές αλλά εξαιρετικά γόνιμες σημασίες.
Στη φυσική είναι η φορτισμένη κατάσταση της ύλης, η οποία ανταποκρίνεται στα ηλεκτρομαγνητικά πεδία.
Στη γλώσσα της δημιουργίας είναι το ον που πλάθεται, η μορφή που προέρχεται από μια πράξη μορφοποιήσεως.
Η Ηώς είναι η στιγμή της μεταβάσεως: το όριο όπου το αόρατο σκοτάδι αρχίζει να αποκτά χρώμα, περίγραμμα και φανέρωση. Η Αυρόρα είναι η λατινική της μορφή, το πρώτο φως που διαχέεται στον αέρα.
Το πλάσμα της Ηούς είναι επομένως η φωτεινή δυνατότητα πριν από την οριστική μορφοποίησή της: η ροή που μπορεί να γίνει ουράνιο φως, ζώσα μορφή ή αύρα, ανάλογα με τη μεσότητα την οποία συναντά.
Στον ουρανό:
πλάσμα → ατμόσφαιρα → Αυρόρα
Στον άνθρωπο:
πλάσμα της Ηούς + δέμας
→ δέρμα
→ δέρας
→ χρώς
→ αύρα
Η Ηώς παρέχει τη φωτεινή δυνατότητα.
Το δέμας τής προσδίδει τη μοναδική του ταυτότητα.
Το δέρμα επιτελεί τη μεταστοιχείωση.
Το δέρας συγκρατεί το εμψυχωμένο περίβλημα.
Το χρώς φανερώνει την ιδιαίτερη ποιότητά του.
Και η αύρα επιτρέπει σε αυτή την ποιότητα να υπερχειλίσει στον μεταξύ χώρο.
Η Αυρόρα του ανθρώπου
Η αύρα δεν προτείνεται εδώ ως ένα ανεξάρτητο κάλυμμα τοποθετημένο γύρω από το σώμα. Είναι η συνέχεια της ζώσας παρουσίας πέρα από τη βιολογική της επιφάνεια.
Δεν προέρχεται μόνο από το εξωτερικό κοσμικό φως ούτε μόνο από τον εσωτερικό οργανισμό. Γεννιέται από τη συνάντησή τους μέσα στη μεσότητα του δέρματος.
Όπως η ατμόσφαιρα μεταστοιχειώνει την ηλιακή ροή σύμφωνα με τα δικά της στοιχεία και αποδίδει διαφορετικά χρώματα, έτσι το δέρμα μεταστοιχειώνει το πλάσμα της Ηούς σύμφωνα με την ιδιαίτερη ταυτότητα του δέματος.
Γι’ αυτό κάθε αύρα φέρει το δικό της χρώς.
Η ατμόσφαιρα είναι το δέρμα της Γης.
Το δέρμα είναι η ατμόσφαιρα του δέματος.
Η Αυρόρα είναι η αύρα της Γης.
Η αύρα είναι η Αυρόρα του ανθρώπου.
Και ολόκληρη η θεωρία συμπυκνώνεται στην ακόλουθη πρόταση:
Η αύρα είναι το πλάσμα της Ηούς όταν, περνώντας μέσα από τη ζωντανή μεσότητα του δέρματος, μεταστοιχειώνεται στο ιδιαίτερο χρώς του δέματος και υπερχειλίζει ως φως πέρα από το σώμα.
Μαρία Αλεξέα
Article (En)
The Aura Within AU(RO)RA — Part 1/3 (En-Gr)
The Plasma of Eos and the Luminous Mediation of the Skin
Dedicated to the breath that, passing through the body, acquires its singular light.
Abstract
The celestial Aurora arises when charged particles from solar plasma, guided by Earth’s magnetic field, encounter the gases of the upper atmosphere. The energy of an invisible flow is then released as green, red, blue, or violet light.
The atmosphere functions as a mediating field: it does not create the solar plasma, but receives it and transmutes it into a visible Aurora.
In the theory proposed here, human skin performs an analogous function. The demas, as living and authentic presence, transmits its animating force through the derma towards the external deras. The distinctive luminous quality of this transmission constitutes the chrōs, while its overflow beyond the material boundaries of the body is called the aura.
The Aurora is the aura of the Earth.
The aura is the Aurora of the skin.
Author’s Note
The interpretation that follows is not presented as an established biophysical theory. It distinguishes measurable natural phenomena—plasma, the Aurora, and the thermal and ultraweak photon emissions of the human body—from my original mythopoetic and interdisciplinary hypothesis concerning the aura, the chrōs, and the luminous function of the skin.
Scientific observation provides the phenomena. The present decipherment examines the architecture they appear to share:
flow — mediation — transmutation — luminous manifestation.
AURA Within AU(RO)RA
The ancient Greek word αὔρα — aura denotes a breath, a breeze, or a subtle current of air. The Latin Aurora signifies the dawn, the first light of day, and corresponds to the Greek Eos.
The two words are not presented here as historically identical. Their written forms, however, preserve an extraordinarily eloquent inner structure:
AURA
AU(RO)RA
The word AURA is contained in its entirety within AURORA.
Between its letters, RO has entered: an inner movement that transforms a subtle breath into the light of dawn.
In everyday language, we continue to speak of “this person’s aura.” The expression already suggests that presence is not exhausted by the visible outline of the body. Something extends beyond the person and is perceived as a quality, an atmosphere, a radiance, or a particular tone.
The Aurora performs in the sky what the aura performs around the human body:
Breath acquires light.
An invisible flow acquires colour.
Presence becomes visible without becoming solid.
From Solar Plasma to the Aurora
In physics, plasma is a state of matter in which a gas has been partially or extensively ionised, so that it contains free electrons and positively charged ions. Because of this charged structure, plasma responds strongly to electrical and magnetic fields.
The Aurora forms when energetic charged particles originating from the Sun and carried by the solar wind enter Earth’s magnetic environment and interact with gases in the upper atmosphere.
Atoms and molecules absorb energy. When they return to a lower-energy state, they release part of that energy as light. The colour depends upon the gas involved, the altitude, and the energy of the interaction: oxygen is associated primarily with green and red emissions, while nitrogen contributes blue, violet, and pink hues.
The process can be expressed simply:
solar plasma
→ magnetic field
→ atmosphere
→ excitation
→ coloured light
Plasma does not become visible in the same manner everywhere. It must encounter the appropriate field and the appropriate medium.
Colour is born from encounter.
The Atmosphere as the Skin of the Earth
The atmosphere surrounds the Earth, enables its exchanges with cosmic space, and transmutes incoming flows. It is not an inert membrane. It is a dynamic boundary at which the exterior meets the interior.
In the present theory:
The atmosphere is the skin of the Earth.
The skin is the atmosphere of the demas.
The analogy does not mean that the two mechanisms are physically identical. It indicates that they perform a related mediating function.
The atmosphere receives solar plasma and renders it as Aurora.
The skin receives the animating force of the demas and transmits it towards its outer covering.
In the sky, mediation transforms a cosmic flow into colour.
In the human body, mediation transforms inner presence into chrōs.
Demas — Derma — Deras
The Homeric demas denotes bodily form, stature, and, above all, living physical presence.
Within the theory developed here, the demas is more than the biological construction of the body. It is the living identity: the natural original, the inner form from which animation proceeds.
Between the demas and its external covering stands the derma:
de-m-as
de-r-m-a
de-r-as
The derma retains the m of demas and the r of deras. In the present decipherment, it is the mesotēs—the mediating middle through which life moves from the interior towards the exterior.
The deras is the covering that remains animate for as long as it preserves its connection with the demas through the derma. When the mediation is dissolved, the deras remains as a covering without living presence—as does the Golden Fleece after the sacrifice of the ram.
The functional equation is:
demas → derma → deras
It may be expressed as follows:
The demas animates.
The derma mediates and transmutes.
The deras surrounds and radiates.
Life does not stop abruptly at the material surface. It reaches the skin, passes through it by means of its emissions and fluctuations, and becomes inscribed within the external field.
Chrōs as the Luminous Signature
In Homer, chrōs moves semantically between the living surface, the skin, the exposed body, and the visible tone of physical presence. The same linguistic family would gradually become associated with colour, complexion, and hue.
In the present theory, chrōs is identical neither to the skin nor to the aura.
It is the luminous signature through which the inner quality of the demas becomes inscribed upon the deras.
The derma is the mediation.
The chrōs is the quality of transmission.
The aura is its overflow.
The chrōs includes hue, clarity, intensity, and the distinctive manner in which the deras radiates. This is why the aura is not identical in every person. It bears the singular identity of the demas from which it originates.
External light is not an ornament of the body. It is information concerning its inner condition.
Luminosity and Truth
Within this theory, the brightness of the aura is not a measure of social or human worth. It indicates the degree of transparency within the mediation.
When the derma functions without distortion, the chrōs transmits the authentic quality of the demas more clearly towards the deras. When the transmission is disturbed, the external manifestation becomes weaker, clouded, or less consistent with the inner identity.
Luminosity therefore indicates the degree of agreement between the inner and the outer:
light — transparency
transparency — truthfulness of transmission
truth — concord between demas, derma, and deras
The more fully the external form accords with the authentic self, the more clearly its chrōs radiates.
Evolution is not understood here as power over others. It is the gradual removal of the distortions that prevent the demas from becoming manifest.
The most luminous being is the one who conceals the least of its truth.
The Skin Emits
Modern science does not describe the skin as an inert covering. The human body exchanges heat with its environment, exhibits electrical changes at its surface, and emits extremely weak light as a result of cellular and metabolic processes.
Highly sensitive cameras have recorded that the human body spontaneously emits ultraweak photons and that the intensity of this emission changes throughout the day. This light is approximately one thousand times weaker than the threshold of unaided human vision and is associated with metabolic and oxidative reactions.
These measurements do not in themselves prove the existence of a visible, coloured human aura, nor do they confirm the theory developed here.
They do, however, establish something more significant than is commonly assumed:
The living body is not photonically silent.
Life reaches the surface and exceeds the material outline in measurable forms: heat, electrical variation, and photon emission.
Science has already recorded the emission.
The present theory asks whether it may constitute only the faintest measurable trace of a broader luminous function of living mediation.
The Plasma of Eos
The word plasma carries two distinct yet exceptionally fertile meanings.
In physics, it is the charged state of matter that responds to electromagnetic fields.
In the language of creation, it is that which has been moulded: the being or form brought forth through an act of shaping.
Eos is the moment of transition—the boundary at which invisible darkness begins to acquire colour, outline, and manifestation. Aurora is her Latin form, the first light diffused through the air.
The plasma of Eos is therefore luminous potential before its final formation: a flow capable of becoming celestial light, living form, or aura, according to the mediation it encounters.
In the sky:
plasma → atmosphere → Aurora
In the human being:
plasma of Eos + demas
→ derma
→ deras
→ chrōs
→ aura
Eos provides the luminous potential.
The demas gives it its singular identity.
The derma performs the transmutation.
The deras holds the animated covering.
The chrōs reveals its distinctive quality.
And the aura allows that quality to overflow into the space between beings.
The Human Aurora
The aura is not proposed here as an independent covering placed around the body. It is the continuation of living presence beyond its biological surface.
It proceeds neither solely from external cosmic light nor solely from the inner organism. It is born from their encounter within the mediation of the skin.
Just as the atmosphere transmutes the solar flow according to its constituent elements and renders it in different colours, the skin transmutes the plasma of Eos according to the singular identity of the demas.
This is why every aura bears its own chrōs.
The atmosphere is the skin of the Earth.
The skin is the atmosphere of the demas.
The Aurora is the aura of the Earth.
The aura is the Aurora of the human being.
The entire theory may therefore be condensed into a single proposition:
The aura is the plasma of Eos when, passing through the living mediation of the skin, it is transmuted into the singular chrōs of the demas and overflows as light beyond the body.
Maria Alexea
Άρθρο (Ελ)
Η ΑΥΡΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ AU(RO)RA — Μέρος 1/3
Το πλάσμα της Ηούς και η φωτεινή μεσότης του δέρματος
Αφιερωμένο στην πνοή που, περνώντας μέσα από το σώμα, αποκτά το ιδιαίτερο φως του.
Σύνοψη
Η ουράνια Αυρόρα γεννιέται όταν φορτισμένα σωματίδια του ηλιακού πλάσματος, καθοδηγούμενα από το μαγνητικό πεδίο της Γης, συναντούν τα αέρια της ανώτερης ατμόσφαιρας. Η ενέργεια της αόρατης ροής αποδίδεται τότε ως πράσινο, κόκκινο, κυανό ή ιώδες φως.
Η ατμόσφαιρα λειτουργεί ως μεσότης: δεν δημιουργεί το ηλιακό πλάσμα, αλλά το προσλαμβάνει και το μεταστοιχειώνει σε ορατή Αυρόρα.
Στην παρούσα θεωρία, το ανθρώπινο δέρμα επιτελεί μια ανάλογη λειτουργία. Το δέμας, ως ζώσα και αληθινή παρουσία, μεταδίδει την εμψύχωσή του μέσω του δέρματος προς το εξωτερικό δέρας. Η ιδιαίτερη φωτεινή ποιότητα αυτής της μεταδόσεως αποτελεί το χρώς, ενώ η υπερχείλισή της πέρα από τα υλικά όρια του σώματος ονομάζεται αύρα.
Η Αυρόρα είναι η αύρα της Γης.
Η αύρα είναι η Αυρόρα του δέρματος.
Σημείωση της συγγραφέως
Η ερμηνεία που ακολουθεί δεν παρουσιάζεται ως καθιερωμένη βιοφυσική θεωρία. Διακρίνει τα μετρήσιμα φυσικά φαινόμενα —το πλάσμα, την Αυρόρα, τη θερμική και υπερασθενή φωτονική εκπομπή του ανθρώπινου σώματος— από τη δική μου πρωτότυπη μυθοποιητική και διεπιστημονική υπόθεση για την αύρα, το χρώς και τη φωτεινή λειτουργία του δέρματος.
Η επιστημονική παρατήρηση προσφέρει τα φαινόμενα. Η παρούσα αποκρυπτογράφηση εξετάζει την κοινή αρχιτεκτονική τους:
ροή — μεσότης — μεταστοιχείωση — φωτεινή φανέρωση.
Η AURA μέσα στην AU(RO)RA
Η αρχαία ελληνική λέξη αὔρα δηλώνει την πνοή, την αύρα, το απαλό και λεπτό ρεύμα του αέρα. Η λατινική Aurora σημαίνει την αυγή, το πρώτο φως της ημέρας, και αντιστοιχεί στην ελληνική Ἠώ.
Οι δύο λέξεις δεν παρουσιάζονται εδώ ως ιστορικά ταυτόσημες. Η λατινική γραφή τους, όμως, διασώζει μια εξαιρετικά εύγλωττη εσωτερική δομή:
AURA
AU(RO)RA
Η AURA βρίσκεται ολόκληρη μέσα στην AURORA.
Ανάμεσα στα γράμματά της έχει εισέλθει το RO: μια εσωτερική κίνηση που μετατρέπει τη λεπτή πνοή σε φως της αυγής.
Στην καθημερινή γλώσσα εξακολουθούμε να λέμε «η αύρα αυτού του ανθρώπου». Η έκφραση υποδηλώνει ότι η παρουσία δεν εξαντλείται στο ορατό περίγραμμα του σώματος. Κάτι από τον άνθρωπο εκτείνεται πέρα από αυτόν και γίνεται αντιληπτό ως ποιότητα, αίσθηση, φωτεινότητα ή χροιά.
Η Αυρόρα πραγματοποιεί στον ουρανό αυτό που η αύρα πραγματοποιεί γύρω από το ανθρώπινο σώμα:
Η πνοή αποκτά φως.
Η αόρατη ροή αποκτά χρώμα.
Η παρουσία γίνεται ορατή χωρίς να γίνεται στερεή.
Από το ηλιακό πλάσμα στην Αυρόρα
Στη φυσική, το πλάσμα είναι μια κατάσταση της ύλης στην οποία ένα αέριο έχει ιονιστεί μερικώς ή σε μεγάλο βαθμό, ώστε να περιέχει ελεύθερα ηλεκτρόνια και θετικά φορτισμένα ιόντα. Εξαιτίας αυτής της φορτισμένης του δομής, αντιδρά έντονα στα ηλεκτρικά και μαγνητικά πεδία.
Η Αυρόρα σχηματίζεται όταν ενεργητικά φορτισμένα σωματίδια, προερχόμενα από τον Ήλιο και μεταφερόμενα μέσω του ηλιακού ανέμου, εισέρχονται στο γήινο μαγνητικό περιβάλλον και αλληλεπιδρούν με τα αέρια της ανώτερης ατμόσφαιρας.
Τα άτομα και τα μόρια προσλαμβάνουν ενέργεια. Όταν επιστρέφουν σε χαμηλότερη ενεργειακή κατάσταση, αποδίδουν μέρος αυτής της ενέργειας ως φως. Το χρώμα εξαρτάται από το αέριο που διεγείρεται, από το ύψος και από την ενέργεια της αλληλεπιδράσεως: το οξυγόνο συνδέεται κυρίως με πράσινες και κόκκινες εκπομπές, ενώ το άζωτο συμβάλλει σε κυανές, ιώδεις και ρόδινες αποχρώσεις.
Η διαδικασία μπορεί να αποδοθεί απλά:
ηλιακό πλάσμα
→ μαγνητικό πεδίο
→ ατμόσφαιρα
→ διέγερση
→ έγχρωμο φως
Το πλάσμα δεν γίνεται ορατό με τον ίδιο τρόπο παντού. Χρειάζεται να συναντήσει το κατάλληλο πεδίο και το κατάλληλο μέσο.
Το χρώμα γεννιέται από τη συνάντηση.
Η ατμόσφαιρα ως δέρμα της Γης
Η ατμόσφαιρα περιβάλλει τη Γη, επιτρέπει τις ανταλλαγές της με τον κοσμικό χώρο και μεταστοιχειώνει τις εισερχόμενες ροές. Δεν είναι μια ακίνητη μεμβράνη. Είναι ένα δυναμικό όριο στο οποίο το εξωτερικό συναντά το εσωτερικό.
Στην παρούσα θεωρία:
Η ατμόσφαιρα είναι το δέρμα της Γης.
Το δέρμα είναι η ατμόσφαιρα του δέματος.
Η αναλογία δεν σημαίνει ότι οι δύο μηχανισμοί είναι φυσικά ταυτόσημοι. Δηλώνει ότι επιτελούν μια συγγενή λειτουργία μεσολαβήσεως.
Η ατμόσφαιρα προσλαμβάνει το ηλιακό πλάσμα και το αποδίδει ως Αυρόρα.
Το δέρμα προσλαμβάνει την εμψύχωση του δέματος και τη μεταδίδει προς το εξωτερικό του περίβλημα.
Στον ουρανό, η μεσότης μετατρέπει την κοσμική ροή σε χρώμα.
Στο ανθρώπινο σώμα, η μεσότης μετατρέπει την εσωτερική παρουσία σε χρώς.
Δέμας — δέρμα — δέρας
Το ομηρικό δέμας δηλώνει τη σωματική μορφή, το ανάστημα και, κατεξοχήν, τη ζωντανή σωματική παρουσία.
Στη θεωρία που αναπτύσσεται εδώ, το δέμας είναι κάτι περισσότερο από τη βιολογική κατασκευή του σώματος. Είναι η ζώσα ταυτότητα: το φυσικό πρωτότυπο, η εσωτερική μορφή από την οποία πηγάζει η εμψύχωση.
Ανάμεσα στο δέμας και στο εξωτερικό του περίβλημα βρίσκεται το δέρμα:
δέ-μ-ας
δέ-ρ-μ-α
δέ-ρ-ας
Το δέρμα συγκρατεί το μ του δέματος και το ρ του δέρατος. Στην παρούσα αποκρυπτογράφηση είναι η μεσότης που επιτρέπει στη ζωή να κινηθεί από το εσωτερικό προς το εξωτερικό.
Το δέρας είναι το περίβλημα που εμψυχώνεται όσο διατηρεί τη σύνδεσή του με το δέμας μέσω του δέρματος. Όταν η μεσότης λύεται, το δέρας απομένει περίβλημα χωρίς ζώσα παρουσία — όπως το Χρυσόμαλλο Δέρας μετά τη θυσία του κριού.
Η λειτουργική εξίσωση είναι:
δέμας → δέρμα → δέρας
Και αποδίδεται ως εξής:
Το δέμας εμψυχώνει.
Το δέρμα μεσολαβεί και μεταστοιχειώνει.
Το δέρας περιβάλλει και ακτινοβολεί.
Η ζωή δεν σταματά απότομα στην υλική επιφάνεια. Φθάνει στο δέρμα, το διαπερνά με τις εκπομπές και τις μεταβολές της και εγγράφεται στο εξωτερικό πεδίο.
Το χρώς ως φωτεινή υπογραφή
Στον Όμηρο, το χρώς κινείται σημασιολογικά ανάμεσα στη ζωντανή επιφάνεια, στο δέρμα, στο σώμα και στη χροιά της σωματικής παρουσίας. Η ίδια λεκτική οικογένεια θα συνδεθεί σταδιακά με το χρώμα, τη χροιά και την όψη.
Στην παρούσα θεωρία, το χρώς δεν ταυτίζεται ούτε με το δέρμα ούτε με την αύρα.
Είναι η φωτεινή υπογραφή με την οποία η εσωτερική ποιότητα του δέματος εγγράφεται στο δέρας.
Το δέρμα είναι η μεσότης.
Το χρώς είναι η ποιότητα της μεταδόσεως.
Η αύρα είναι η υπερχείλισή της.
Το χρώς περιλαμβάνει τη χροιά, τη διαύγεια, την ένταση και τον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο το δέρας ακτινοβολεί. Γι’ αυτό η αύρα δεν είναι όμοια σε όλους. Φέρει την ιδιαίτερη ταυτότητα του δέματος από το οποίο προέρχεται.
Το εξωτερικό φως δεν αποτελεί διακόσμηση του σώματος. Είναι πληροφορία για την εσωτερική του κατάσταση.
Φωτεινότητα και αλήθεια
Στη θεωρία αυτή, η φωτεινότητα της αύρας δεν αποτελεί μέτρο κοινωνικής ή ανθρώπινης αξίας. Δηλώνει τον βαθμό διαφάνειας της μεσότητος.
Όταν το δέρμα λειτουργεί χωρίς παραμόρφωση, το χρώς μεταφέρει καθαρότερα την αληθινή ποιότητα του δέματος προς το δέρας. Όταν η μετάδοση διαταράσσεται, η εξωτερική φανέρωση γίνεται ασθενέστερη, θολότερη ή λιγότερο συνεπής προς την εσωτερική ταυτότητα.
Έτσι, η φωτεινότητα υποδηλώνει τον βαθμό συμφωνίας ανάμεσα στο έσω και στο έξω:
φως — διαφάνεια
διαφάνεια — αλήθεια της μεταδόσεως
αλήθεια — συμφωνία δέματος, δέρματος και δέρατος
Όσο περισσότερο η εξωτερική μορφή συμφωνεί με τον αληθινό εαυτό, τόσο καθαρότερα ακτινοβολεί το χρώς του.
Η εξέλιξη δεν νοείται εδώ ως εξουσία επάνω στους άλλους. Είναι η βαθμιαία απομάκρυνση των παραμορφώσεων που εμποδίζουν το δέμας να φανερωθεί.
Το φωτεινότερο ον είναι εκείνο που αποκρύπτει λιγότερο την αλήθεια του.
Το δέρμα εκπέμπει
Η σύγχρονη επιστήμη δεν περιγράφει το δέρμα ως αδρανές περίβλημα. Το ανθρώπινο σώμα ανταλλάσσει θερμότητα με το περιβάλλον, παρουσιάζει ηλεκτρικές μεταβολές στην επιφάνειά του και εκπέμπει εξαιρετικά ασθενές φως ως αποτέλεσμα κυτταρικών και μεταβολικών διεργασιών.
Με ιδιαίτερα ευαίσθητες κάμερες έχει καταγραφεί ότι το ανθρώπινο σώμα εκπέμπει αυθόρμητα εξαιρετικά ασθενή φωτόνια και ότι η ένταση της εκπομπής μεταβάλλεται κατά τη διάρκεια της ημέρας. Το φως αυτό βρίσκεται περίπου χίλιες φορές κάτω από το όριο ευαισθησίας της γυμνής ανθρώπινης όρασης και συνδέεται με μεταβολικές και οξειδωτικές αντιδράσεις.
Οι μετρήσεις αυτές δεν αποδεικνύουν από μόνες τους την ύπαρξη μιας ορατής, χρωματιστής ανθρώπινης αύρας ούτε επιβεβαιώνουν τη θεωρία που αναπτύσσεται εδώ.
Αποδεικνύουν όμως κάτι σημαντικότερο από όσο συνήθως θεωρείται:
Το ζωντανό σώμα δεν είναι φωτονικά σιωπηλό.
Η ζωή φθάνει στην επιφάνεια και υπερβαίνει το υλικό περίγραμμα σε μετρήσιμες μορφές: θερμότητα, ηλεκτρική μεταβολή και φωτονική εκπομπή.
Η επιστήμη έχει ήδη καταγράψει την εκπομπή.
Η παρούσα θεωρία εξετάζει εάν αυτή αποτελεί μόνο το ασθενέστερο μετρήσιμο ίχνος μιας ευρύτερης φωτεινής λειτουργίας της ζωντανής μεσότητος.
Το πλάσμα της Ηούς
Η λέξη πλάσμα φέρει δύο διαφορετικές αλλά εξαιρετικά γόνιμες σημασίες.
Στη φυσική είναι η φορτισμένη κατάσταση της ύλης, η οποία ανταποκρίνεται στα ηλεκτρομαγνητικά πεδία.
Στη γλώσσα της δημιουργίας είναι το ον που πλάθεται, η μορφή που προέρχεται από μια πράξη μορφοποιήσεως.
Η Ηώς είναι η στιγμή της μεταβάσεως: το όριο όπου το αόρατο σκοτάδι αρχίζει να αποκτά χρώμα, περίγραμμα και φανέρωση. Η Αυρόρα είναι η λατινική της μορφή, το πρώτο φως που διαχέεται στον αέρα.
Το πλάσμα της Ηούς είναι επομένως η φωτεινή δυνατότητα πριν από την οριστική μορφοποίησή της: η ροή που μπορεί να γίνει ουράνιο φως, ζώσα μορφή ή αύρα, ανάλογα με τη μεσότητα την οποία συναντά.
Στον ουρανό:
πλάσμα → ατμόσφαιρα → Αυρόρα
Στον άνθρωπο:
πλάσμα της Ηούς + δέμας
→ δέρμα
→ δέρας
→ χρώς
→ αύρα
Η Ηώς παρέχει τη φωτεινή δυνατότητα.
Το δέμας τής προσδίδει τη μοναδική του ταυτότητα.
Το δέρμα επιτελεί τη μεταστοιχείωση.
Το δέρας συγκρατεί το εμψυχωμένο περίβλημα.
Το χρώς φανερώνει την ιδιαίτερη ποιότητά του.
Και η αύρα επιτρέπει σε αυτή την ποιότητα να υπερχειλίσει στον μεταξύ χώρο.
Η Αυρόρα του ανθρώπου
Η αύρα δεν προτείνεται εδώ ως ένα ανεξάρτητο κάλυμμα τοποθετημένο γύρω από το σώμα. Είναι η συνέχεια της ζώσας παρουσίας πέρα από τη βιολογική της επιφάνεια.
Δεν προέρχεται μόνο από το εξωτερικό κοσμικό φως ούτε μόνο από τον εσωτερικό οργανισμό. Γεννιέται από τη συνάντησή τους μέσα στη μεσότητα του δέρματος.
Όπως η ατμόσφαιρα μεταστοιχειώνει την ηλιακή ροή σύμφωνα με τα δικά της στοιχεία και αποδίδει διαφορετικά χρώματα, έτσι το δέρμα μεταστοιχειώνει το πλάσμα της Ηούς σύμφωνα με την ιδιαίτερη ταυτότητα του δέματος.
Γι’ αυτό κάθε αύρα φέρει το δικό της χρώς.
Η ατμόσφαιρα είναι το δέρμα της Γης.
Το δέρμα είναι η ατμόσφαιρα του δέματος.
Η Αυρόρα είναι η αύρα της Γης.
Η αύρα είναι η Αυρόρα του ανθρώπου.
Και ολόκληρη η θεωρία συμπυκνώνεται στην ακόλουθη πρόταση:
Η αύρα είναι το πλάσμα της Ηούς όταν, περνώντας μέσα από τη ζωντανή μεσότητα του δέρματος, μεταστοιχειώνεται στο ιδιαίτερο χρώς του δέματος και υπερχειλίζει ως φως πέρα από το σώμα.
Μαρία Αλεξέα
Loading comments…